Everything I'm not, made me everything I am

Stel je voor, je hebt net een geweldige bikini gekocht. Als je thuis bent trek je hem gelijk aan en bewondert je nieuwe aankoop zorgvuldig. Je straalt van oor tot oor en het lijkt erop dat de bikini voor jou gemaakt is. Totdat je opeens iets verschrikkelijks ontdekt.. Zitten daar nou putjes in je been?? Om het zekere van het onzekere te nemen, bestudeer je je been met een vergrootglas. Het zweet is je uitgebroken. Je bent er net achtergekomen dat je bovenbeen vol met cellulitis zit en dat terwijl de zomer al op de loer ligt. Je kunt wel door de grond zakken. Had je nou niet de benen van Doutzen Kroes kunnen hebben?

Zoiets denk je vast wel vaker. Had ik maar dit, of kon ik maar zo. Logisch hoor, ik neem je niets kwalijk. Zelf heb ik namelijk ook zo mijn momenten. Alleen ik heb me vandaag voorgenomen om tevreden te zijn met wie ik ben en wat ik heb. Ik heb me dit wel vaker voorgenomen, maar telkens zonder succes. Ik heb zelfs een keer heel mijn spiegel volgehangen met foto's en plaatjes van de lelijkste benen, buiken en gezichten, om zo mijn zelfbeeld wat omhoog te krikken. Iedere keer als ik in de spiegel zou kijken, zou ik mezelf mooi moeten vinden. Niets was minder waar. Ik zag natuurlijk wel dat ik niet zo lelijk was als die plaatjes, alleen ik ging me allerlei scenario's in mijn hoofd halen van ALS ik er ook ooit zo uit zou komen te zien. Dit leidde tot enorme drama's. Na een paar pogingen tot zelfverbouwing en na zelfs overwogen te hebben botox te laten spuiten, heb ik de plaatjes er maar weer van afgehaald. (Ik heb natuurlijk geen botox laten spuiten, dat dit duidelijk mag zijn). Maar dit keer heb ik er meer vertrouwen in. Ik kan tevreden zijn met mezelf en dat ga ik bewijzen ook. Ik heb vanmorgen namelijk de nodige motivatie gekregen om er alles aan te doen om mijn lijf zo te houden als het is. De fysio vertelde mij vanochtend namelijk best shockerend nieuws. Ze zei exact dit: "Als je niet voldoende loopt, is de kans op een beenamputatie GROOT." Ik zou er niet aan moeten denken om verder te moeten leven met maar 1 been. Gedachtens schoten door mijn hoofd. Van 'hoe heeft het zover kunnen komen' tot 'schiet mij maar in de kerstboom..' Maar na een paar minuten schoot er iets anders door mijn hoofd. Waarom zou je nog klagen over een lichaamsdeel dat net even niet naar je zin is? Waarom zou je nog wensen om iemand anders' benen te hebben?

Je hoeft helemaal niet perfect te zijn, dat is tenslotte niemand. Door wat ik nu doormaak, realiseer ik mezelf dat ik blij moet zijn met het feit dat ik uberhaupt een lichaam heb. Dat ik uberhaupt nog alletwee mijn benen heb. Nu ik weet dat er een kans op het kwijtraken van een been is, ben ik maar al te blij dat ze er voorlopig nog optijd bij hebben kunnen zijn. Ik heb er alles voor over om mijn been te kunnen behouden. En als ik daar dan net even wat harder voor moet rennen dan een ander, dan doe ik dat. Koste wat kost. Dus ben niet bang om jezelf te laten zien, ben juist blij dat je jezelf uberhaupt kunt laten zien.

Geef nooit op

Ik zit hier nu alleen, op mn kamer. En ik kom er maar niet achter hoe ik de positiviteit kan behouden. Gisteren was ik nog zo vrolijk, lachte ik met mn vriendinnen. Maar sinds vanmorgen is al die blijdschap in een klap weg. Ik moest weer op controle bij het ziekenhuis. Ze weten nog steeds niets. Dat maakt me zenuwachtig.. Ik ben vaak bang. Ik weet ook wel dat er ergere dingen op de wereld zijn. Maar dat wil niet zeggen dat dit niet kut kan zijn. Soms trek ik het me niet aan, noem ik het simpelweg pech. Maar die gedachten behouden, lukt toch niet zo makkelijk als ik in eerste instantie verwacht. Ik probeer het te verdringen, in de hoop dat niemand wat merkt. En als ze wel iets merken, is er altijd wel iets wat ik snel bedenk. Maar dat is niet goed, leugens zijn nooit beperkt.. Dat weet ik ook. Begin je met de ene, dan ligt de ander al op de loer. Dus een wijze les; laat je fantasie niet altijd de vrije loop. Eerlijkheid staat voorop, ook al interesseert het je allemaal geen malle moer. Liegen maakt alles ingewikkeld en zo raak je nog erger in de knoop. Het stomme is dat ik dit nu allemaal zeg.. Want zelf hou ik mij er dus totaal niet aan. Ik prop al mijn nare gevoelens ver weg en blijf met een lach op mijn gezicht staan. Dat is niet goed, dat weet ik ook. Maar ik weet zelf niet eens wat ik heb, of wat ik ermee aan kan. Al mijn gedachtens gaan op in rook. Het voelt alsof ik iets mis. Alsof er een stukje uit mn hart is gehaald, die ik nooit meer terug kan vinden. Natuurlijk zoek ik ernaar. Maar het is net als zoeken naar een speld in een hooiberg. Het is zomaar weggedoken in het donkerste hoekje. Ik zou het zo graag terugvinden. Maar misschien is dit gewoon het lot. Ik zal er mee moeten leven, maar ik voel me alsof ik dat niet kan. Ik moet het zoveel energie geven en ik snap er allemaal niets meer van. Soms denk ik dat ik moet stoppen, alles opgeven en weggaan. Dat ik me net als dat stukje moet verstoppen, zodat ik daar verder kan gaan. Ik voel me machteloos. En wat ik er ook aan probeer te doen om dit te veranderen, het lukt me niet. Het maakt me nog nuttelozer dan ik al dacht te zijn. En ik weet dat dit hele nare gedachtens zijn, ze zijn vaak ook maar van korte duur. Want als ik dan weer denk aan alle lieve mensen die er steeds weer voor me zijn, ben ik toch een beetje dankbaar voor mn leven hier op aarde. Dat geeft me hoop. En ook al kunnen ze me niet helpen, het voelt fijn dat ze er voor me zijn. Dat geeft me toch weer net wat meer kracht om op twee benen te blijven staan. Ik wou dat iemand me hier doorheen kon sleuren. Dat iemand kon zeggen hoe ik hier vanaf kom, die pijn. Dat ik ploep van al mn zorgen en pijn af kan zijn. Maar ik weet dat dit niet zomaar kan, het heeft tijd nodig, misschien blijft het voor altijd. De realiteit is hard. Dus ik ga hier hoe dan ook alles voor geven, alle kracht die ik in me heb. Ik zal ermee moeten leren leven en ik weet dat ik dat kan. Het enige wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat je nooit op moet geven. Wie opgeeft is een verliezer en op verliezers wordt nooit met respect teruggekeken. Dus vanaf nu geef ik nooit meer op, zo kan ik de hele wereld aan.

Een nieuw begin

Zo, allereerst zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte Cohen, 18 jaar oud en ik woon in het miezerige Nederlandje. Trots ben ik daar dus vooral niet op. Geef mij maar een mooi huis aan de spaanse kust, mmm. Dat is nog eens heerlijk wakker worden.. Je bed uitrollen en zo in de zee belanden. Heerlijke spaanse tapasjes en hot guys all over the place...............................................
Oke, ik begin nu al bijna te kwijlen dus ik zal niet verder afdwalen. Ik woon dus niet aan de spaanse kust, maar in Nederland. En ondanks dat dit land ver van mijn droomland af zit, heb ik het hier ook gezellig! Ook hier gebeuren leuke en af en toe zelfs spannende dingen. Zo heb ik een belangrijke les geleerd over vriendschap. De afgelopen tijd heb ik veel moeilijke dagen gehad. Dit had verschillende redenen, maar om het wat overzichtelijk te houden zal ik vandaag ingaan op 1 van die redenen. Ik zag mijn beste vriendin niet (/nauwelijks) meer. Wanneer je bf een vriendje krijgt, kan dit de vriendschap verzwakken. Veel minder tijd voor mij, en veel meer tijd voor hem. Dit veroorzaakt vaak irritaties die uiteindelijk leiden tot soms wat heftige ruzies. Ik heb veel van die dagen gehad. Ik zag haar veranderen, ze was niet meer haarzelf. Maar ondanks dit, kon ik haar niet haten. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, omdat ik in mijn achterhoofd wist hoe ze echt was. Soms denk ik dat dit vriendje niet juist voor haar is, alleen is het niet de taak aan mij om dit te bepalen. Ik mag dan wel haar bf zijn en heb de taak haar goede raad te geven, maar als het om de liefde gaat, neem je geen raad aan van anderen. Liefde maakt blind.. En ik ben blij dat ik daar altijd op ben blijven vertrouwen. Ik vertrouwde erop dat ze uiteindelijk zelf tegen de feiten aan zou lopen en ze er dan alles aan zou doen om onze vriendschap weer te versterken. En ja hoor, een paar weken geleden ging het balletje rollen. Het ging niet goed met mij en ik lag in het ziekenhuis (hier zal ik de volgende keer wat meer over vertellen). Ze heeft haar naam als 'best friend' toen echt waargemaakt. Elke dag kwam ze langs, zo vaak en zo lang mogelijk. Ze heeft me daar, ondanks dat ik in het ziekenhuis lag, weer flink kunnen opvrolijken and that's what friends are for. Dat zei mij dus al genoeg.. Ze is nog steeds wie ze altijd al was en zo zal ze altijd blijven. Het verwateren van vriendschap wil niet altijd zeggen dat dit het einde is. Als het echte vriendschap is dan komt het altijd weer goed. En zo is het dus ook bij ons. Ze heeft nog steeds die vriend, maar daar kan ik me nu wel bij neerleggen. Als zij zeker weet dat hij haar gelukkig maakt, sta ik hoe dan ook achter haar. ILOVEHER.
So don't be scared if your best friend is totally in love with a boy, if it's worthed she won't let you down. Just don't lose the faith in it.