De lach van de maandag

Ken je dat gevoel dat je humeur plots 180 graden draait. Dat achteruit weer vooruit wordt en diep beneden ineens de top? Dat je wilt dansen van genot en je hersenen draaien op muziek? Dat gevoel lijkt voor iemand met moodswings, zoals ik, een dagelijkse portie. Vanzelfsprekend. Misschien zelfs normaal. Aan de ene kant is deze beredenering dan ook juist. Ieder moment van de dag kan mijn humeur namelijk een twist verwachten. Van blij naar boos en weer naar blij. Deze twist heeft zich in mijn hersenen gewurmd. Ik ben eraan gewend geraakt, ik heb er mee leren leven. Ondanks dat ze onverwacht lijken te komen, is er namelijk een bepaalde manier van doen en van denken dat mij deze moodswing laat maken. Maar er zijn ook momenten dat mijn moodswing van buitenaf komt. Zomaar ineens, totaal onverwacht. Echt onverwacht. 

Zo zat ik vanochtend in de trein. Maar ik zat niet zomaar in de trein. Het was namelijk maandagochtend. En buiten het feit dat maandagochtend al lang en droevig van zichzelf is, bracht deze maandagochtend nog wat meer beproeving met zich mee. Zo stapte ik, toen ik vanochtend mijn huis verliet, vol goede moed op mijn vouwfiets. Ik was nog geen 5 meter onderweg en de duivel liet zich zien. Mijn trapper vloog de lucht in en binnen 1 seconde stond ik stil. Vloekend stapte ik af en pakte ik mijn trapper. Nog steeds wat licht ziende, stopte ik de trapper in mijn zak en liep ik naar het station. Omdraaien was geen tijd voor, die trapper maakte ik in de trein wel. Eenmaal onderweg merkte ik dat het verder was dan ik dacht en besloot ik een stukje te sprinten. Echter, sprinten met een vouwfiets.. NIET doen! Gewoon niet doen. Ik hield het dus bij snelwandelen. Het was koud, maar het zweet stond op m’n voorhoofd. Mijn telefoon tevoorschijn halen om te kijken hoelaat het was, dat durfde ik niet. Dat zou me ten eerste snelheid minderen en dus tijd kosten. Ten tweede zou het me opfocken. 

En 'opfocken' was wat er volgde. Ik had nog niet eens naar de tijd gekeken en het gevoel van frustratie kwam al naar boven. Ik naderde het station, moest nog een metertje of 30. Mijn trein was inmiddels al aan komen rijden, dus ik moest snelheid maken. Sprinten met een vouwfiets werd het dus! Ik was nog geen 10 seconde van het perron af, of ik zag mijn trein voor mijn neus wegrijden. Mijn trein. Met schrammen op mijn benen, zweet op mijn voorhoofd en mijn adem in mijn oren, plofte ik neer. Ik haalde mijn trapper tevoorschijn en begon, ondanks de bummer, met het volste vertrouwen te draaien. Het volgende moment kwam dan ook als een koude douche. De trapper draaide niet vaker dan tweemaal en viel er dus als vanzelf weer uit. Het was dan ook maandagochtend. Eenmaal in Rijswijk, liep ik naar stage. Dat half uur was lang en bar. Niet alleen omdat ik nog altijd buiten adem op tempo probeerde te komen, maar ook omdat mijn smoelwerk zich op mijn knieën had gebivakkeerd. Dit maakte het onmogelijk. Onmogelijk om vooruit te komen. Onmogelijk om positief te blijven. Onmogelijk om ooit nog vrolijk te worden. En vooral, onmogelijk om deze dag door te komen.

Maar er gebeurde iets onverwachts. Iets lichts, iets kleins, maar zeker iets moois. Onderweg kwam ik namelijk iemand tegen. Het was een man. In het eerste opzicht een doodgewone man. Een heel normale, kuddedierlijke man. In het tweede opzicht een bijzondere man. Deze man was namelijk alles behalve kuddedierlijk. Want daar waar hij met een nors gezicht voorbij had kunnen lopen, bleef hij staan. Hij bleef staan en keek me beteuterd aan. Met mijn haren door mijn gezicht en mijn kleding schots en scheef, voelde ik me gênant. Ik liep daar als chagrijnige vogelverschrikker iedereen van me af te stoten en deze man leek nog geen greintje moeite te hebben met het aandachtig bestuderen van mij en mijn vouwfiets. Hij toonde me een glimlach en knikte met zijn ronde hoofd. “Meid, jij bent een doorzetter. Ik zie jou iedere ochtend. Door weer en wind, door storm en regen. Jij mag jezelf op je schouders kloppen. Jij mag de wereld omarmen. Jij hoeft niet zo droevig te zijn, mijn kind. Onthoud, jij komt er wel.”

Die maandagochtend kon me gestolen worden. Die trapper mag in de kerstboom. Die dorre, zware ochtend kreeg spontaan een omslag. Mijn smoelwerk steeg van oor tot oor, mijn adem zakte terug naar mijn borst. Mijn hersenen draaiden op muziek, zo liep ik dansend verder. En terwijl de wind mijn haar uit mijn gezicht wapperde, waaide mijn humeur gezellig mee. Plots was alles omgeslagen. Plots was alles anders. Dit maakte het weer mogelijk. Mogelijk om vooruit te komen. Mogelijk om positief te blijven. Mogelijk om vrolijk te worden. En vooral, mogelijk om deze dag door te komen. Dat doodgewone mannetje maakt van een olifant een mug. Hij maakt van donker een verlichting. En van oorlog maakt hij vrede. Van achteruit maakt hij weer vooruit en beneden wordt de top. Dat doodgewone mannetje dat maakt vandaag mijn dag.

Verantwoordelijke toevalligheid

Het Lot is een breed begrip geworden in mijn leven. Een oorzaak, een gevolg, een toevalligheid of puur omdat het nou eenmaal zo moet gaan. Allemaal klampen zij zich vast aan het Lot. Zo zijn er ook verschillende visies op het Lot. Doordat het Lot bepaalde, sta ik op deze wereld. Doordat ik op deze wereld sta, bepaalt het Lot mijn leven. Doordat ik in het Lot geloof, gelooft het Lot in mij. Of doordat ik naar die eindbestemming moet, bepaalt het Lot welke weg ik insla. Om eerlijk te zijn denk ik dat geen een van deze visies juist is. Het zijn uitspraken waarin je jezelf scheidt van je leven. Je bent het niet meer samen. Je doet het niet meer samen. 

Het Lot is niet bepalend. Deze verandert namelijk met de dag. Ondanks de veelomvattende betekenis van het woord, hou ik het dus liever dicht bij mezelf. Ik bepaal tenslotte nog altijd zelf welke actie ik onderneem en of ik überhaupt tot actie overga. Het is namelijk zo geweest dat ik de volledige verantwoordelijkheid van mijn leven bij het Lot neerlegde. Al mijn keuzes, beslissingen, handelingen en acties werden in het Lot haar handen geduwd. Hoewel ik nog steeds een ontzettende vriend ben van het Lot, vind ik deze opvatting nu misvat. Want door het Lot verantwoordelijk te stellen voor alles wat je doet, raak je jezelf kwijt. Het is niet voor niets jouw leven. Je hebt niet voor niets een brein. Het lot kan dan nog wel zo veelzeggend zijn, maar ook jouw lichaam, ja je leest het goed; jóúw lichaam, geeft signalen af. Deze moet je niet vergeten. Het Lot is puur een middel om te komen tot jouw zelfgemaakte beslissing, jouw eigen bedachte handeling of jouw zelfondernemende actie. Het helpt je een stap verder. Een stap in de goede richting. Soms zelfs een onverwachte richting, omdat je op die weg nog wat te leren had. Maar uiteindelijk zal je komen tot waar je zijn moet en daar heb jij je zelf toe gezet. Het Lot gaf je een tip en jij volgt die tip wel of niet op. Het is een keuze om naar je Lot te luisteren. Er zijn namelijk ook gevallen waarin je liever niet naar je Lot luistert. Wanneer je lichaam heel hard tegenstribbelt, of wanneer het moment voor jou gewoon nog niet juist is. Het Lot laat je een glimpje zien van wat er kan komen gaan en jij bepaalt of je hier klaar voor bent.

Zo ben ik ook pas twee jaar geleden tot het besef gekomen dat ik het zelf ben die mijn leven in handen heeft. Dat ik het zelf ben die bepaalt. Ik heb vier jaar geleden de keuze gemaakt om te stoppen met mijn studie Journalistiek. Ik dacht hierbij, dit is het Lot, ik moet het ergens anders zoeken. Daarbij liet ik mijn droom als schrijfster ook varen, dat was immers het Lot. Twee jaar heb ik het volgehouden zo te denken. Ik ben het dan wel over een totaal andere boeg gaan gooien. Met alsnog een positieve uitpak. Ik ging Creatieve therapie studeren, waarbij ik me nog altijd erg op mijn plek voel. Echter bleef mijn droom als schrijfster nog altijd door mijn hoofd spoken. Ondanks mijn toenmalige gedachte over het Lot, was mijn gevoel het hier niet mee eens. Ze was er klaar mee en nam de overhand. Het voelt alsof ze mij het licht heeft laten zien. Ik ben toen weer begonnen met schrijven en voelde me meteen zoveel beter. Mijn droom kon alsnog werkelijkheid worden. En waarom zou ik daarnaast niet kunnen werken als creatief therapeut? Ik ga tenslotte toch niet leven van schrijven. Schrijven is mijn passie en ik ben blij dat ik deze weer heb betrokken in mijn bestaan. Zonder passie heb je geen genot, dat heb ik wel gemerkt. Ik dacht dat het Lot mijn geluk in die hoek niet accepteerde en in de steek had gelaten, maar ben er uiteindelijk achter gekomen dat zij mij alleen heeft geholpen met het ervaren van iets anders. Ze heeft me geholpen naar het juiste. Ze heeft me laten ontwikkelen, laten voelen, laten zien en laten doen. Door wat zij me had laten zien, heb ik de keuze gemaakt een ander pad te bewandelen. Een pad waarin ik mijn geluk gevonden heb en waarin ik tot besef ben gekomen. Besef dat ik mijn geluk zelf maak. Dat ik door fouten, het juiste kan ontdekken. Dat ik ervaar. Dat ik ontwikkel. Besef dat ik mijn leven leid.

Als je zo’n tegenstribbelend gevoel hebt, luister dan dus niet naar het Lot. Het Lot is puur een begrip. Misschien een gedachte. En hoewel zij je nog zo'n zinnige dingen laat zien, luister naar je hart. Je hart kun je voelen, je hart kun je zijn. Het Lot neem je mee in je keuze. Maar met je hart kun je beslissen. En als het dan toch even tegenzit, zeg dat niet klakkeloos “Dit heb ik verdient, dit is het Lot”, maar kom er voor uit dat jij het zelf bent die aan het leven is. Dit ondervind je, dit is jouw leven. Van alles kun je leren, en van tegenvallers misschien nog wel het meeste. Ben dus niet bang om zelf de touwtjes in handen te nemen. Ben niet bang om te doen wat je voelt. En ben vooral niet bang om fouten te maken. Zeg dan gewoon: “Ik leer, dus ik leef!”.