Ze noemen mij ook wel verzamelaar

Afscheid nemen bestaat niet. Althans, niet in mijn wereld. En dat kun je zien ook. Zet één stap in mijn kamer en je weet voldoende. Als het je uberhaupt al lukt om die stap te zetten. Ze noemen mij namelijk ook wel 'de verzamelaar'. En dan heb ik het niet over een kast vol beeldjes, een map vol postzegels of een boek vol foto's. Nee. Ik verzamel alles. En dan bedoel ik ook echt alles. Heb je iets nodig, dan ben je bij mij aan het juiste adres. Ik heb het allemaal. Van oude sokken tot lege pakjes kauwgom. Kom in mijn kamer, en je vindt het. Dit komt omdat ik niks weg kan doen. Ik heb ongelooflijk veel moeite met afscheid nemen. Ja. Ook van spullen. Want stel je voor dat ik dat ooit nog nodig heb. Waarom bestaat de uitdrukking 'wie wat bewaart die heeft wat' anders? Nee, weggooien daar doe ik niet aan. Met als gevolg dat mijn kamer iedere dag een grotere ontdekkingshoop wordt. Ontdekkingshoop.. zo noem ik het het liefste. Elke dag vind ik er weer nieuwe dingen in. Altijd blijft het interessant. Mijn moeder denkt daar anders over. Zij benoemt het liever als 'vuilnisbelt'. En eigenlijk heeft ze ook wel gelijk. Het is één en al prul wat er ligt. Waarvan ik 9 van de 10 dingen nooit meer zal gebruiken of ook maar aanraken. Maar het is gewoon zo indrukwekkend om alles zo te zien. Nee.. weggooiend dat kan ik niet. Dat doet te zeer.

En dat heb ik ook met mensen. Die gooi ik ook niet zomaar even in de prullenbak. Haha oke dat was heel flauw. Maar wat ik bedoel is dat ik ook moeite heb met het afscheid nemen van mensen. Hoe graag ik iemand ook wil vergeten, op de een of andere manier blijft hij/zij zo nu en dan door mijn hoofd spoken. Het liefste hou ik iedereen in mijn leven, als 'one, big, happy family'. Maar dat gaat nou eenmaal niet. Sommige mensen moet je laten gaan. Omdat je hart het zegt, omdat je verstand het zegt en zelfs als je het eigenlijk helemaal niet wilt, is het soms het beste. Als de tijd rijp is en een persoon in je leven jou de nodige tips en tops heeft bijgeleerd, is het tijd om dag te zeggen en voor een nieuw persoon de deur te openen. Er zit ook iets positiefs aan afscheid nemen. De engelsen noemen het niet voor niets "good"bye. Het laat je beseffen wat je aan diegene gehad hebt en wat hij/zij voor je heeft betekend. Of nog steeds betekent. En ook al neem je afscheid, de persoon zit altijd in je hart. Of het nou goed of kwaad is, hij/zij heeft je wat geleerd en dat draag je bij je. Vandaar mijn angst om weg te doen. Alles heeft een betekenis. Maar die betekenis zit in je. Dus afscheid nemen bestaat niet. Ook niet in jouw wereld.

It's all in the eyebrow

Wenkbrauwen zeggen meer dan woorden. Veel mensen hebben het niet door.. Wat voor invloed je wenkbrauwen hebben. Maar juist zij maken het gesprek of misschien zelfs alleen al de blik. Asymmetrisch, omhoog, omlaag, neutraal, gefronst, in boogjes, als dakje, bewegend, stil of gewoon in een rechte lijn. Het kan allemaal. En alles heeft een andere betekenis. Je straalt wat uit. Wenkbrauwen worden onderschat. Ze laten je zien hoe iemand zich voelt, nog voordat diegene wat gezegd heeft. Probeer maar eens boos te kijken zonder je wenkbrauwen te bewegen. No way dat dit je lukt. Niemand zal zien dat je boos bent.

Zo wordt ook mijn stemming iedere keer weer verraden door die verdoemde wenkbrauwen. Als ik ergens over inzit, staan mijn wenkbrauwen gefronst. Hoe blij ik mezelf ook voordoe, mijn wenkbrauwen werken niet mee aan mijn treurige poging tot humeurmanipulatie. Ze trappen er gewoon niet in. Ze gaan hun eigen weg. En dat is de rede dat mijn medemens al-tijd ziet wanneer ik bedroefd ben. Frustrerend is het. Wil ik het gewoon even niet hebben over de reden van mijn bedroefdheid, krijg ik heel de dag door de vraag wat er is. Zeggen dat ik gewoon moe ben helpt niet, want dan zouden niet mijn wenkbrauwen maar mijn oogleden neergezakt staan. Na een aantal ontwijkingen en ontlopingen is er geen ontkomen meer aan en word ik voor het blok gezet. Door mijn eigen verdommense wenkbrauwen. Ik moet dan wel vertellen wat er nou allemaal aan de hand is. En hoewel ik er op dat moment ongelooflijk van baal, (ik ben nou eenmaal geen gevoelsprater), weet ik in mijn achterhoofd dat het goed is zo. Ik ben mijn wenkbrauwen. Mijn wenkbrauwen zijn mij. Ook al lijkt het alsof ze hun eigen gang gaan, ik heb ze zelf in de hand. Onbewust wil ik dat er gevraagd wordt wat er is. Je kunt niet overal mee rond blijven lopen en het is goed dat je dingen bespreekbaar maakt. Dus in plaats van boos te zijn op mijn wenkbrauwen, mijn eigen lichaamsdeeltjes nota bene, moet ik ze dankbaar zijn. Ze helpen mij. Ze horen bij mij. Ze laten zien wat gezien mag worden. Zij maken de indruk.

Met het verkeerde been uit bed gestapt

Elke ochtend krijg ik het voor elkaar om met een pesthumeur op te staan. Maar vanochtend niet. Nee vanochtend gebeurde er een wonder. Dansend ben ik uit bed gesprongen. En waarom? Het is me eindelijk gelukt om met mijn rechtervoet mijn bed uit te stappen. Iedere ochtend, wanneer mijn linkervoet als eerste de grond raakt, is het 'feest' in huize Cohen. Je kunt dan het beste uit mijn buurt blijven, me niet in de weg lopen, mijn planning laten voor wat het is, en vooral geen woord tegen me uitspreken. Ik ben namelijk gezegend met het grootste ochtendhumeur ever. Gigantisch. Met mijn ogen op half 11 en mijn haar recht overeind, sjok ik -alsof het één van de vermoeiendste dingen op aarde is- door het huis. Mijn mondhoeken hangen nog tot onder mijn kin en ze zouden het fijn vinden zo enige tijd gehangen te laten worden. Doe je dit niet, dan staat je een laaiende snauw te wachten met een blik waar je bang van wordt. Tip van Lotte: Houd afstand.
Nu moet je niet denken dat ik de gehele dag als een sikkeneurige krijstante rondloop. Nee, na zo'n twee uurtjes is de kust weer veilig en ben ik volledig aanspreekbaar.

Ik heb wel eens geprobeerd deze dagelijkse ochtendschreeuw te beïnvloeden. Zo heb ik de avond van te voren een groot vel boven mijn bed gehangen waarop met koeienletters stond: "STAP MET RECHTS UIT BED EN LACH!".
Nou, ik kan je vertellen; zo'n bevel is niet goed voor mijn koppigheid en dus ben ik uit protest expres met links opgestaan. Die ochtend was dus al verdoemd te mislukken.
Ook heb ik een keer mijn lievelingslied als wekker ingesteld, in de veronderstelling dat dit mijn humeur positief zou beïnvloeden. Na één verkeerde stap uit bed was het raak en werd niet mijn humeur maar het lied beïnvloed. Binnen één seconde was het lied omgetoverd tot nummer 1 gehoorbeschadiging en heb ik er tot op de dag van vandaag niet meer naar durven luisteren.
Zo heb ik mijn pogingen tot opstaanmanipulatie maar gelaten voor wat het was, en de gromhumeuren voor lief genomen.

En hoewel het misschien tussen mijn oren zit, was vandaag alles anders. Vanaf het moment dat mijn rechtervoet op de grond belandde, wist ik dat het goed zat. Nog voordat ik uberhaupt kon beseffen dat niet links maar rechts was opgestaan, stond de grootste glimlach al op mijn smoel en maakte ik vol trots een sprongetje. Dansend ging ik naar de douche en na een aantal pogingen lukte het me zelfs om ieder kledingstuk met een andere jaren '60 move aan mijn lijf te krijgen. Hoe het eruit zag, maakte me niet uit. Ik wist het meteen. Dit was mijn dag. En no matter what, ik zou ervan genieten. Zulke ochtenden zijn zeldzaam en die koester ik. Vandaag was mijn leven dus nog net een tikkie leuker dan dat het eigenlijk al is. Dat ik morgen weer met een grafkop waar je u tegen zegt wakker word, dat zal me een worst wezen. Die momenten maken de ochtendhumeurloze ochtenden alleen maar meer waard.

Ogen in je achterhoofd

Ik vind het maar een eng idee hoeveel mensen eigenlijk van je kunnen weten zonder dat ze je echt kennen. Nu heb je dat tegenwoordig natuurlijk voor een groot deel zelf in de hand. Ik met mijn facebookverslaving en levensblog over mijn doen&laten geef bijvoorbeeld al heel veel zelf bloot. Maar ik werd onlangs toch even met mijn neus op de feiten gedrukt. Dit keer was het geen geheimzinnig nare achterbuurman, nee, gewoon een doodnormale jongen. Althans, dat zou je denken.

Het begon allemaal na het tv-debuut van mijn broertje. Met mijn one-minute-of-fame gedeelte zou je niet denken dat je iemands aandacht trekt. Maar daar had ik me dus behoorlijk in vergist. Na 1 week kreeg ik een facebookberichtje van een voor mij toen nog onbekende jongen. Eerst was het wat onschuldig geflirt wat ik op me af kreeg. Natuurlijk, het is leuk te horen als iemand je complimentjes geeft, maar de berichten werden steeds gekker en ik had hier helemaal geen behoefte aan. Ik besloot niet meer te reageren. Ondanks mijn negeersessie, bleef ik berichtjes ontvangen. Het bleek dat hij in dezelfde stad woont als ik en zo kwam ik hem ook tegen tijdens avondjes stappen. Na wat wanhopige pogingen om mijn aandacht te krijgen, gaf ik hem de kans uit te leggen waarom hij mij zo lastigvalt. En dat had ik nou net beter niet kunnen doen. Hij had, zoals naar eigen zeggen, nogal wat problemen met zijn persoonlijkheid en geaardheid. En ik was degene die dat even in twee seconde had weten op te lossen en verhelderen voor hem. Ja joh, HOE DAN?! Daar stond ik dan, met mijn bek vol tanden. Ik zei hem vriendelijk dat ik het prettig vond voor hem dat 'ie weer goed in zijn vel zat, maar dat ik niet geinteresserd was en graag weer met mijn vrienden van mijn avond wilde genieten. Dat vriendelijk blijven is mijn struikelblok geweest. Ik heb altijd hoge drang tot medelijden en dan vind ik het moeilijk om iemand voor gek te verklaren en de deur te wijzen. De moed zakte hem niet in de schoenen en de rest van de avond heeft hij op een afstand staan kijken hoe ik mijn avond doorbracht.

Dit is wat vanaf toen wekelijks gebeurde. Soms, als hij genoeg gedronken had, kwam hij op me af in de hoop dat ik met hem zou praten. Maar ik deed telkens weer alsof mijn neus bloedde. Ondertussen bleef hij ook berichtjes sturen via facebook. Ik kreeg iedere dag wel een paar liefdesverklaringen. Ook zette hij random berichten op zijn eigen pagina, die dan over mij zouden gaan. Ik bleef alles negeren. Ik blokkeerde hem op facebook, zodat hij mij niks meer kon sturen en niks van mijn pagina kon zien. Maar het hielp niet. Diezelfde dag nog begon hij via twitter te berichten.

Je zou denken dat het vleiend is wanneer iemand zo gek op je is. Maar de grote vraag die door mijn hoofd bleef spoken was "hoe kan hij zo gek op mij zijn, als hij mij niet eens kent?". Dit is dus ook wat ik hem ging vragen. Als antwoord kreeg ik dat hij dat zelf eigenlijk ook niet zo goed wist. Vanaf het moment dat hij mij zag, wist hij dat ik de ware was. Ik ben nog nooit zo hard gillend weggerend. Mijn vriendelijkheidsgehalte zakte steeds verder weg en na hem eindelijk vol irritatie en woede duidelijk te hebben gemaakt dat hij me met rust moest laten (jaaaaaaa, het was me gelukt dit zonder schuldgevoel te doen), draaide hij verslagen om. Ook een paar van mijn vrienden die hij had lastiggevallen met de vraag waar ik uithing, zijn tegen hem uitgevallen.  Er volgde nog wat treurige twitterbedreigingen en uitdrukkingen waarin naar voren kwam dat zijn leven geen zin meer had. Na een paar dagen bleef het wonder boven wonder stil op stalkergebied. Ik heb nu al drie weken niks van hem gehoord, en ik vertrouw erop dat dat ook niet meer gaat gebeuren. Ik ben hem nog wel een paar keer tegengekomen, maar hij durfde me nauwelijks aan te kijken.

Na twee keer zo'n gebeurtenis te hebben meegemaakt, ben ik dus wel even gaan nadenken. Niet alles op het internet zetten Lotte. Ondanks dit, facebook ik nog steeds veel, alleen ik hou er wel rekening mee voor wie ik het openbaar stel en wie ik toevoeg als vrienden. Mijn blog blijf ik bijhouden. Ik vind schrijven veel te leuk en ik wil dat graag met jullie blijven delen. Ik wil hier meer mee doen en ik laat zo een gek mijn dromen niet verpesten. Ik ga gewoon door.

De sterren zeggen het

Het zware leven staat al op de deur te kloppen. De school begint weer. En dat betekent de ellenlange treinreizen ook. Je zou denken dat ik daar tegenop zie en al moe word bij het idee. Nou, niet dus. Heerlijk even een uurtje voor mezelf. Mijn ochtendhumeur kan dan langzaam wegzakken en mijn ogen kunnen wennen aan het feit dat de dag toch echt van start is gegaan.

Elke ochtend zit ik vol spanning in de bus op weg naar het station. De grote vraag is: Wat zal mijn horoscoop me vandaag brengen? Het hangt namelijk allemaal van mijn horoscoop af wat voor dag het zal worden. En laat er nou net elke ochtend een horoscoop in de Metro én de Spits staan. Iedere ochtend staat de meneer van de krantjes mij al zwaaiend op te wachten op het station. Ook hij helpt onbewust mee met het verwerken van mijn ochtendhumeur. Ik kijk er telkens weer naar uit. De spanning die de afwachting met zich meebrengt vind ik maar al te leuk. Ik geniet van deze momenten. Het is een gevoel van geloof en overtuiging. En waar zou ik, als zweverig mens, nou meer van kunnen genieten dan van het idee dat je hele dag al is uitgestippeld door de sterren? Juist ja.. Nergens. Horoscopen zijn mijn ding. Ik leef ervoor.

Vanochtend bijvoorbeeld, stond er het volgende in de Metro-horoscoop:
"Jij leert iemand kennen. Deze persoon komt zeer snel dicht bij je te staan. Je vindt het vaak interessant staan om geheimzinnig te doen. Doe dat niet, geef hem of haar een kans."
Je snapt dat ik onmiddelijk mijn beste outfit heb aangetrokken en op pad ben gegaan. Ik ben ergens gaan zitten en pakte mijn schrijfblok, maar nog voor ik een woord kon opschrijven, werd ik onderbroken. Of het vervelend was als meneer er even bij kwam zitten. "Natuurlijk niet", zei ik. En we raakten in gesprek. Hij vroeg me over het schrijfblok, waarop ik twijfelde of ik hier wat over kwijt wilde. In mijn achterhoofd was mijn horoscoop aan het roepen dat ik niet geheimzinnig mocht doen en dus vertelde ik hem over mijn passie. Dit liep uit tot een interessante ontmoeting en ik ben naderhand met een voldaan gevoel naar huis gegaan. Zie je nou wel.. mijn horoscoop had gelijk.

Natuurlijk is mijn horoscoop niet iedere dag positief. En daar kan ik dan goed van balen. Het heeft dus ook invloed op mijn humeur. Als ik een belangrijke dag heb, en mijn horosoop is negatief, dan zakt de moed mij onmiddelijk in de schoenen. En je kunt er donder op zeggen dat die dag geheid alles fout gaat. Zie je nou wel.. Mijn horoscoop had gelijk. Ik weet dat het hier puur om beinvloeding van mijn gedachtengang gaat. Mijn instelling wordt verandert door de manier van hoe ik ergens insta. En die touwtjes heeft mijn horoscoop in handen. Toch hou ik vol dat het allemaal waar is. Wat de sterren zeggen. Ze zijn als een soort vader voor mij. Ik ben ermee opgegroeid en hun waarheid is mijn waarheid. Dus als er staat dat ik beter binnen kan blijven dan buiten, dan maak ik rechtsomkeer naar huis en kom ik de deur niet meer uit. Het is fijn dat er ook minder leuke dagen zijn, waarin het allemaal even tegenzit. Die dagen doen mij beseffen wat voor ontzettend goed leven ik gisteren had en ze laten me meer genieten van morgen. Ze maken de mooie dingen nog mooier.

Dus, leuke horoscoop of niet, heel mijn treinreis brainstorm ik over de mysterieuze boodschap die mijn horoscoop me brengt. Waar zou het over gaan? Wie zou ermee te maken hebben? Dat moment van nieuwsgierigheid leidt mij de dag door. Het laat me dingen doen, of juist niet. Ik zie de sterren als mijn coach, die mij iedere ochtend de nodige tips voor de dag geven. Maar ze geven net niet voldoende bloot, zodat ik het toch zelf moet uitzoeken. Een soort spel waarbij ik risico's neem. En aan het einde van de dag, wanneer ik in bed lig, denk ik terug aan het moment dat ik het mysterie met voldoening heb uitgevoerd of meegemaakt. Dan kan ik met een gerust hart gaan slapen, uitkijkend naar de volgende ochtend; wat voor uitdaging me dan te wachten staat.

De baksteen die zijn sporen achterliet

Ik schuilde vaak achter een muur. Puur uit angst en onzekerheid. Bang om gekwetst te worden, bang om niet te zijn wie men wil dat ik ben. Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik als baby zijnde naar een homeopaat ging. Zij vertelde haar dat ik introvert was en dat dit kwam omdat ik een traumatische ervaring heb gehad in mijn vorige leven. Nu klinkt dat erg zweverig. Maar ik geloof daarin. Ik heb iets met zweverig. Ik geloof ook dat er meer is tussen hemel en aarde. Het geeft me houvast als ik het even niet meer zie zitten. Ik heb soms ook het gevoel dat ik contact kan maken met het onderbewuste, het hiernamaals. En ondanks dat ik niet weet wat dat vorige leven geweest mag zijn, geeft het me een verklaring. Ik heb verklaringen nodig, anders weet ik het niet meer. Ja. Ik hou van zweverig. Ik voel me soms ook zweverig. Het voelt fijn, het moment van even niet alles theoretisch te hoeven zien. Het moment van even niet te hoeven nadenken. Het moment van rust. Het moment van genieten. Het moment voor mezelf. Ik geloof dus dat deze ervaring te maken kan hebben met mijn gedrag. Het kan er in ieder geval invloed op hebben gehad. En in welk opzicht, dat maakt me niet uit. Dat hoef ik ook niet te weten. De houvast en de intentie om in iets te geloven is voldoende.

En misschien is dit ook wel meteen het antwoord op het grote vraagteken van mijn vorige verhaal. Ik gaf mezelf niet bloot. Mensen hebben soms het gevoel dat ze geen contact met mij kunnen maken. Of in ieder geval niet zo diep als nodig is. Dat komt door mijn muur. Maar mijn muur is niet meer wat hij ooit was. Hij is er nog wel, maar niet meer zo kolossaal als toen. Die muur staat nu nog voor de helft, en stukje voor stukje breek ik hem af. Soms helpen anderen mij daarbij. Of eigenlijk helpen anderen mij heel vaak. Ze doen dit onbewust. Ze helpen me ergens overheen te komen, of ergens van te genieten. Ze laten me zien wat de goede en slechte dingen in het leven zijn. Ze laten me ervaren. Ze laten me doen. Ze laten me dromen. Ze laten me hopen. Ze laten me leven.

Mensen hebben vaak niet door wat voor invloed ze hebben op andermans leven. Dat is niet erg. Eigenlijk vind ik dat wel fijn. Dan hoef ik niet om hulp te vragen, en word ik toch geholpen. Muren afbreken is een heel karwei. De bakstenen waar ze uit zijn opgebouwd zijn zwaar en het cement kan soms al zo hard zijn dat het haast onverwoestbaar lijkt. Een beetje hulp kan dus geen kwaad. En alles is verwoestbaar. Ook mijn muur. Bijna liggen alle stenen los voor me, op de grond. Ooit, als alle stenen neer zijn, gooi ik ze weg. Heel hard en heel ver. Stukje voor stukje. In een ravijn waar niemand ze kan zien. Die muur maakte mij onzichtbaar, en nu maak ik hem onzichtbaar. 

Op mijn voorhoofd geschreven onzin

Ik ben zojuist tot de conclusie gekomen dat het op mijn voorhoofd staat geschreven. Dat je als man zijnde een vriendin moet hebben om je tot mij aangetrokken te voelen, bedoel ik. Pas als je een vriendin, ex-gejank, eigenheidsproblemen, bindingsangst of depressiviteitklachten hebt, mag je je in mijn leven wanen. Ik hou daarvan, ik val erop. Althans, ze zeggen het. Mijn hersenen. Op de een of andere manier krijg ik het altijd voor elkaar dat mijn lovelife niet helemaal verloopt zoals het zou moeten. Het aantrekkingsgehalte van onbereikbare hoopjes problemen is bij mij erg hoog. Wil je scoren, zorg dan dat je verre van perfect en een en al drama bent, want man wat zal ik voor je vallen..

En vallen zal ik zeker. Kei hard en kei pijnlijk. Want hoeveel littekens mijn tere hartje al heeft overleefd, zal ik je besparen. De woorden “het ligt niet aan jou, maar aan mij” en “ik ben niet toe aan een relatie” wekken bij mij de grootste alarmbellen ever op. Zodra deze hard-aankomende zinnen worden uitgesproken, weet ik al hoe laat het is. De grote je-bent-een-relatie-niet-waard-fout is ontdekt, maar toch zijn ze te laf om te vertellen waar het op staat. Stuk voor stuk. Belangrijk is dat ik onderhand weet dat het alles behalve de waarheid is. Maar wat is de waarheid dan wel?

Ik ben veeleisend, dat dan weer wel. Maar ik heb een behoorlijk breed spectrum van potentiële kandidaten (gehad). Dus moeilijk doen daar doe ik niet aan. Verder blijf ik natuurlijk een vrouw en heb ik zo mijn miep-en-piep-periodes. Waardoor de niet moeilijk doen overtuiging gelijk weer volledig uit zijn verband wordt gerukt. Laat ik vooral geen poging doen om het allemaal te begrijpen, want begrijpen is een van de grootste misvattingen in het leven. Dingen vallen niet te begrijpen. Je kunt ze snappen of doorhebben, waardoor je ermee om leert gaan, maar begrijpen gaat niet.

Ik wilde zeggen dat ik inmiddels wel pro ben geworden in het daten met jongens. Maar dat klopt eigenlijk niet. Want als ik echt pro was, dan zou ik nu niet single zijn. Toch denk ik dat elke date mij wat heeft bijgeleerd. Overal valt wat te ontdekken. Daarom kan ik wel zeggen, dat ondanks dat ik het nog niet doorheb, ik er wel mee om heb leren gaan. Het is immers heerlijk om single te zijn. Te doen en laten waar je zelf zin in hebt, en geen rekening te hoeven houden met een ander. Zo geniet je van het leven, en ontwikkel je jezelf op je eigen manier.  

En deze ontdekkingen en ontwikkelingen leiden me in mijn reis naar het eindpunt. Ik geloof namelijk dat dingen al zijn voorbedacht en ingepland. Dingen moeten gaan zoals ze gaan. Mensen komen in je leven om je dingen te leren, en als jij je leerboost gehad hebt, vertrekken ze weer. Zo ontdek je jezelf en de weg naar wie je bent. Ik ben daarom dankbaar voor al deze leerzame ontmoetingen, die mij tot de steeds sterkere ik hebben gemaakt wie ik nu ben. En als ik mijzelf gevonden heb, vindt hij mij ook. De held die dat waard is komt vanzelf. Als prins op zijn paard. En tot die tijd hou ik gewoon vol dat het niet aan mij lag, maar aan hen.

Venus vs. Mars

Waarom mannen en vrouwen elkaar niet begrijpen..

De vrouw wie het is gelukt om een fatsoenlijk, begrijpend en vloeiend gesprek te voeren met een man, verdient een prijs. En wel een hele grote. Dit is namelijk onmogelijk. Mannen en vrouwen kunnen geen gesprek voeren. Het kan er wel verdacht dicht bij in de buurt komen, en je kunt vaak het gevoel hebben begrepen te worden. Maar het tegendeel is waar. Schijn bedriegt. Mannen en vrouwen praten namelijk langs elkaar heen. Al-tijd en overal.

Iets in ons vrouwen heeft ervoor gezorgd dat de mentale verbinding met mannen niet op elkaar aansluit. Wat dat is, mag Joost weten. Belangrijker is: hoe ga je hiermee om?

  

Vrouwen hebben een soort van eigen taal opgesteld. Je zou het ook wel ‘secret words’ kunnen noemen. Ze zeggen het niet, maar ze bedoelen het wel. En dat moeten mannen maar gewoon begrijpen. Zo moeilijk is dat toch niet? Om jullie een steuntje in de rug te geven, heb ik wat dingen op een rijtje gezet:

1. Letterlijk is figuurlijk en figuurlijk is letterlijk

Hoewel het voor ons vrouwen vaak lijkt alsof wij precies zeggen wat we denken, is dit vaak niet het geval. Jullie mannen moeten dus een beetje tussen de regels door kunnen lezen. Je kunt zeggen dat wij ons eigen woordenboek hebben ontwikkeld. Met eigen betekenissen aan bepaalde uitdrukkingen. Wanneer wij iets vervelend vinden, gaan we overdrijven. Zo zullen we de termen “altijd” en “nooit” vaker gebruiken dan de termen “soms” of “vaak”. Door te overdrijven, willen we dingen duidelijk maken. Het is de bedoeling dat dan doordringt hoe vervelend wij iets vinden.

2. Praten, praten en nog eens praten

Zijn er problemen? Dan willen wij praten. En hiermee bedoelen wij dat wij ons hart willen luchten, niet dat wij een oplossing willen vinden. Het is eigenlijk heel simpel. Jij, als man zijnde, hoeft alleen maar te zitten, te luisteren (of te doen alsof), en te knikken. Wij willen alleen maar begrepen worden en bevestiging krijgen. Je hoeft dus niet de moeite te nemen om je gereedschapsbrein erbij te halen en te gaan vertellen wat we moeten doen. Je hoeft er alleen maar voor ons te zijn. 

Ook andersom willen wij graag dat jullie je problemen aan ons vertellen. Aangezien mannen hun problemen vaak voor zich houden om stilletjes en alleen te zoeken naar een antwoord, voelen wij ons vaak buitengesloten. We gaan de dingen vervolgens zelf invullen, waardoor er een compleet uit zijn verband gerukte situatie ontstaat. Vertel dus waar je mee zit, en bezorg ons geen onnodige slapeloze nachten.

3. Hoe makkelijk kan moeilijk zijn?

Wanneer wij zeggen dat er “niets” is, als je ons vraagt wat er scheelt, onthoud dan eigenlijk dat wij volslagen uitgeput, verscheurd, gebroken, woedend, angstig, teleurgesteld, eenzaam, geïrriteerd en verdrietig zijn. Alles behalve niets dus. Dus de eerstvolgende keer wanneer een vrouw zegt dat er “niets” is, gaan alle alarmbellen rinkelen. Nog belangrijker om te weten is, dat wij vrouwen ervan uitgaan dat jullie mannen op zo’n moment al precies weten dat er wat aan de hand is. Correctie: dat jullie precies weten wat er aan de hand is. Zo’n vraag is dus overbodig, en maakt ons alleen maar meer opgelaten. Effectief is dat je hierbij laat merken dat je er voor ons bent. Dat je weet dat we ergens mee zitten, en dat we op je kunnen bouwen. Leen ons je schouder en zorg dat we je kunnen vertrouwen. Zo kom je er vanzelf achter wat het probleem is, zonder dat wij doorhebben dat je eigenlijk totaal geen flauw benul hebt van wat er in ons hoofd omgaat.

Dus wees een goede vent, en hou de goede vrede in de communicatie. Want tot slot wonen mannen en vrouwen, ondanks de Mars-Venus-complicatie, toch op dezelfde planeet. En zijn ze voor elkaar gemaakt (oke vooruit, met hier en daar wat aanpassingen van de mars-versies).

Lotte in shape

Ja hoor, de zomer is alweer bijna voorbij. Dat betekent dat de sportschool weer voor de deur staat. De liters cocktails en kilo’s lekkernijen die deze vakantie een enkeltje slokdarm hebben gekregen, zijn helaas wat blijven hangen. De bijgekomen buik-, been- en bilvetjes moeten er weer worden afgetraind en dat gaat jammer genoeg niet met een vingerknipje. En om de ongezonde anorexia manier te vermijden, is de sportschool de meest geschikte plek. Althans, dat heb ik me laten vertellen. Ik heb me namelijk al in geen jaren meer laten zien in een sportschool. Waarom ik zo’n hekel heb aan sportscholen?

-          Mijn vorige avondmaaltijd komt spontaan naar boven bij het zien van meneer macho-man. Aangezien ik liever niet de anorexiatour opga, laat ik dat overgeven ook liever achterwege.. Patserige spiermalloten die met 1 vinger de wereld omver kunnen rollen, verpesten mijn humeur en dus mijn dag.

-          Met een vuurrode kop van inspanning door de sportschool lopen is nou niet bepaald charmant. Nou ben ik niet zo’n ijdeltuit die niet zonder make-up de deur uit zou durven gaan, maar er zijn grenzen. Dat tomatenhoofd is mij al vaak zat tot last, dus het vrijwillig opwekken hiervan is opzich niet heel erg nodig.

-          Het catwalkgehalte dat daar rondhangt.. daar kunnen vele modellen wat van leren. Maar hey hallo, wake up! Je loopt in een sportschool, niet in een parijse modeshow van coco chanel. Die kerel mag dan nog zo’n lekker lichaam onder zijn koppie hebben, zodra ie ermee te koop gaat lopen, kan ie het vergeten. Gewoon niet doen.

-          Opzich vind ik het ook niet erg nodig dat iedereen je kan bekijken. Sta je daar, in de meest vreemde houding ever je bilspieren te trainen, terwijl iedereen je verbaasd aanstaart hoe je het überhaupt voor elkaar krijgt je in die positie te wurmen. Vervolgens vraag je dat jezelf ook af, en nog voordat je iets kunt doen zit je in de knoop en kun je je niet meer wenden of keren.

-          Om het nog maar niet te hebben over het concurrentiegehalte dat zich ongevraagd opdoet. Denk je even rustig voor jezelf op de loopband een sprintje te kunnen trekken, staat je buurman je met zijn grote ogen aan te staren. Waarna je ook nog eens een aantal keer in je zij wordt gepord. Want stel je voor dat jij niet ziet hoe hard hij wel niet kan rennen! Natuurlijk moet jij, met je egostrelende dwangneurose, jezelf bewijzen en ga je de wedstrijd aan. Vervolgens zijn er twee opties. Je gaat of (1) frontaal op je muil omdat je benen niet zo snel zijn zich te verplaatsen op de steeds sneller draaiende loopband. Vervolgens wordt je gezicht volledig uit elkaar gescheurd en geschaafd, waarna een ziekenhuisbezoek noodzakelijk is en er plastische chirurgie aan te pas moet komen. OF (2) het verlies was zo vernederend dat de gehele sportschool je met brandende ogen in je rug de deur wijzen. Als je uberhaupt nog een beetje op adem bent gekomen, mag je blij zijn dat je nog net de kracht bij elkaar hebt kunnen rapen om met enigszins opgeheven hoofd de fitness zaal uit te lopen. Nou denk ik dat ik optie 1 er niet bij heb gezet omdat dit nou zomaar ineens zal gebeuren, maar dat dit meer te maken heeft met mijn ontzettende angst voor loopbanden. Laten we daar vooral niet over uitwijken. En aangezien optie 2 ook niet geheel egostrelend is, hoeven wedstrijdjes van mij dus niet per se.

-      En oke, ik geef toe: eigenlijk is mijn conditie gewoon 0,0 en val ik daarmee liever niet door de mand.

Nee. Mij niet gezien.   

Daar zat ik dan, met nog steeds de bijgekomen vakantiekilootjes aan mijn dijen hangend..

Toen kreeg ik opeens een briljante ingeving. Ik heb helemaal geen sportschool nodig! Ik heb mijn eigen sport al. Vlug rende ik de twee trappen op naar mijn kamer. (Geloof me, dat is al een goede warming up, en al helemaal met warm weer). Eenmaal boven (ietwat hijgend) aangekomen, trof ik een kamer vol met kleren aan. Waren al mijn kledingcrisissen die tot deze gigantische berg hebben geleid toch nog ergens goed voor. Tussen de berg door, waande ik een weg op zoek naar een enigszins staanbare plek. Ik rekte mijn armen uit en begon de kleren een voor een uit de berg te plukken, op te vouwen en neer te leggen. Na ongeveer 2 uur kon ik de vloer van mijn kamer weer zien en lagen er 5 torenhoge stapels kleding op mijn bed. Aangezien mijn kledingkast een verdieping lager was, moest ik nog 5 keer de trap af en op om de stapels in mijn kast te leggen. Inspanning 86473 was in zicht. Natuurlijk was het hiermee nog niet gedaan en hingen er nog steeds wat vetjes op mijn dijen. Maar ook hiervoor heb ik de meest briljante vervolgoplossing gevonden. Wat denk je van al die stapavonden? Heerlijk, het is vrijdagavond en je staat weer eens te swingen in de kroeg. Door je meest uitbundige dansmoves de vrije loop te laten gaan, blijf je in vorm zonder dat je ook maar door hebt dat je aan het ‘sporten’ bent. Tip van Lotte: vraag af en toe wat billenschud liedjes aan, want dat shaken is goed voor het wegwerken van de putjes. Om het een graadje moeilijker te maken voor de gevorderden? Draag hakken met plateauzolen. Niks is zo zwaar als het heel de avond in beweging blijven met torenhoge paardenhoeven onder je voeten. Vanaf nu is het dus een verplichting om minstens 3 keer per week in de kroeg te staan. En geen gemaar!

Door dit iedere week te herhalen, is Lotte straks totally in shape, zonder ook maar 1 stap die verdoemde sportschool in te hebben gezet. That is why awesome ends with ‘me’.