Ze noemen mij ook wel verzamelaar

Afscheid nemen bestaat niet. Althans, niet in mijn wereld. En dat kun je zien ook. Zet één stap in mijn kamer en je weet voldoende. Als het je uberhaupt al lukt om die stap te zetten. Ze noemen mij namelijk ook wel 'de verzamelaar'. En dan heb ik het niet over een kast vol beeldjes, een map vol postzegels of een boek vol foto's. Nee. Ik verzamel alles. En dan bedoel ik ook echt alles. Heb je iets nodig, dan ben je bij mij aan het juiste adres. Ik heb het allemaal. Van oude sokken tot lege pakjes kauwgom. Kom in mijn kamer, en je vindt het. Dit komt omdat ik niks weg kan doen. Ik heb ongelooflijk veel moeite met afscheid nemen. Ja. Ook van spullen. Want stel je voor dat ik dat ooit nog nodig heb. Waarom bestaat de uitdrukking 'wie wat bewaart die heeft wat' anders? Nee, weggooien daar doe ik niet aan. Met als gevolg dat mijn kamer iedere dag een grotere ontdekkingshoop wordt. Ontdekkingshoop.. zo noem ik het het liefste. Elke dag vind ik er weer nieuwe dingen in. Altijd blijft het interessant. Mijn moeder denkt daar anders over. Zij benoemt het liever als 'vuilnisbelt'. En eigenlijk heeft ze ook wel gelijk. Het is één en al prul wat er ligt. Waarvan ik 9 van de 10 dingen nooit meer zal gebruiken of ook maar aanraken. Maar het is gewoon zo indrukwekkend om alles zo te zien. Nee.. weggooiend dat kan ik niet. Dat doet te zeer.

En dat heb ik ook met mensen. Die gooi ik ook niet zomaar even in de prullenbak. Haha oke dat was heel flauw. Maar wat ik bedoel is dat ik ook moeite heb met het afscheid nemen van mensen. Hoe graag ik iemand ook wil vergeten, op de een of andere manier blijft hij/zij zo nu en dan door mijn hoofd spoken. Het liefste hou ik iedereen in mijn leven, als 'one, big, happy family'. Maar dat gaat nou eenmaal niet. Sommige mensen moet je laten gaan. Omdat je hart het zegt, omdat je verstand het zegt en zelfs als je het eigenlijk helemaal niet wilt, is het soms het beste. Als de tijd rijp is en een persoon in je leven jou de nodige tips en tops heeft bijgeleerd, is het tijd om dag te zeggen en voor een nieuw persoon de deur te openen. Er zit ook iets positiefs aan afscheid nemen. De engelsen noemen het niet voor niets "good"bye. Het laat je beseffen wat je aan diegene gehad hebt en wat hij/zij voor je heeft betekend. Of nog steeds betekent. En ook al neem je afscheid, de persoon zit altijd in je hart. Of het nou goed of kwaad is, hij/zij heeft je wat geleerd en dat draag je bij je. Vandaar mijn angst om weg te doen. Alles heeft een betekenis. Maar die betekenis zit in je. Dus afscheid nemen bestaat niet. Ook niet in jouw wereld.