De waarde van een druppeltje zweet

Soms wilde ik dat de dingen me gewoon simpelweg aan kwamen waaien. Pure toevalligheid of uitgekiend planwerk, het maakt niet uit, voor mijn neus was voor mijn neus. Zonder ook maar een enkel druppeltje zweet op mijn voorhoofd te hoeven werken, lag het voor me. Heerlijk leek me dat.

Zoals laatst. Toen ik in de V&D zat te lunchen. Even lekker een moment voor mezelf. Quality time met mijn schrift en mijn pen. Al in gedachten dwalend, rolde de inkt over het papier. Letters maakten woorden en zinnen vormden achtereenvolgend een geheel. In sneltreinvaart had ik zo 5 verhalen in mijn schrift staan. Vakwerk was het. En terwijl ik hieraan terug denk, besef ik dat ik alweer helemaal in Verweggistan zit met mijn gedachten. Dit is totaal niet waar ik het over wilde hebben, althans.. het voegt geen waarde toe aan het verhaal. Dat heb ik duidelijk van mijn moeder. Wanneer zij wil vertellen dat ze ome Harry gisteren op de markt is tegengekomen, krijg je een verhaal te horen over de blauwe fiets van de mevrouw achter de viskraam met rare stippen op haar roze truitje, met overigens een ontzettend lelijke groene broek daaronder van de Wibra en van die schoenen waarmee je nog niet dood gevonden wilt worden een kapsel waar je nooit van je leven U tegen zou zeggen en een jas gevist uit de stortplaats van India waarmee ze een recordplek voor meest schandalig gecombineerde kledingstukken in het Guiness book of records heeft bereikt. Met een beetje geluk wordt er uiteindelijk nog aan toegevoegd dat ome Harry bij de 10e kraam in het 6e gangpad van de markt, naast de kraam met al die heerlijk ruikende bloemen, wat in contrast staat met de stinkende oude schimmelkaaskraam die aan de andere kant was te vinden, stond. Totaal onlogisch dus. Ook mijn moeder verdient hiervoor een plaatsje in het Guiness book of records, voor de meest niet te volgen aaneenschakeling van woorden zonder inhoud. En geef mij plek twee. Want door dit aan te kaarten, ben ik alweer gelijk uit de clue van mijn verhaal.

Ik zat dus in de V&D te lunchen. Terwijl ik zocht naar de juiste woorden voor het verhaal wat ik op dat moment aan het schrijven was, keek ik rond mij heen. Het was niet druk en ik zag dat er bewaking rondliep. En op het moment dat ik me wilde afvragen waarom er in godsnaam bewaking rondloopt bij de lunchroom van de V&D, was hij daar. Mijn oog viel op een jongeman die de lunchroom binnen kwam lopen. Hij liep langs de rij versgebakken, rijkbelegde broodjes aan de zelfservicebalie en keek geconcentreerd naar de volle manden. Diep bestuderend ging hij de rijen broodjes af, tot zijn ogen voor een moment stilvielen. Na een paar seconde keek hij nonchalant om zich heen en pakte het goudappeltje waar zijn oog het moment daarvoor op gevallen was. Het italiaanse bolletje met brie. Goede keuze, dacht ik nog. Maar in plaats van het broodje op een dienblad te leggen en door te lopen naar de kassa, stopte hij het in zijn jaszak en liep rustig de winkel uit. In eerste instantie keek ik nietsbeseffend toe. Ik wilde net een nieuwe zin op mijn papier deponeren, toen de verstoorder tot me doordrong. HUH?!?!?! HOE DAN?!

Ik wilde schreeuwen: “houd de dief!”. Maar bedacht me net op tijd dat het maar om een onbenullig broodje ging en ik hier waarschijnlijk meer problemen mee zou krijgen dan wanneer de V&D bij sluitingstijd de broodjes ging tellen en tot de conclusie kwam dat er een miste. Dat deden ze namelijk niet, dus zouden ze het ook niet weten. Niemand zou het weten. De dief was tenslotte al lang en breed de winkel uit. Ik had een naar gevoel. En why the fuck liep die fucking bewaker daar rond. Kon hij niet uit zijn doppen kijken? Hij had het gewoon moeten zien, dan had ik nu nietsvermoedend verder kunnen schrijven aan mijn wereldstuk. Dit is niet mijn verantwoordelijkheid.

En terwijl ik mezelf steeds bozer begon te maken over het feit dat de bewaker dat iets wat ze “zijn baan” noemen niet goed onder de knie had, drong het tot me door dat de dief het maar makkelijk had. Laten we eerlijk zijn.. Naast het nonchalante heen en weer bewegen van zijn zicht, en het op en neer tillen van zijn arm, had hij geen enkele moeite hoeven doen om het broodje in zijn zak te krijgen. Hij liep zonder ook maar een enkel druppeltje zweet op zijn voorhoofd de deur uit. Gewoon, heel makkelijk. Het lag ineens voor hem. Het werd hem nog net niet aangereikt. Wat een kut leven moet hij hebben zeg. Die heeft zijn straf dus wel gehad. Die dief kan nooit met een voldaan gevoel thuis zijn gekomen. Hij is tenslotte een dief. Die horen vakmanschap te verrichten in hun werk. Dagenlang zijn zij bezig met het uitstippelen van hun plan. De sluiproute, de onopvallende kleren, de vingerafdrukontwijkende handschoenen, het wie/wat/waar op welk tijdstip, etc. Al dat werk was bij hem voor niks geweest. Gewoon nada.

En op dat moment begon ik te twijfelen aan de gedachte dat het heerlijk moet zijn als alles voor je aangewaaid zou komen. Het geeft een veel voldaner gevoel wanneer je iets bereikt door er hard voor gewerkt te hebben. Door er naartoe te leven. Door een doel te hebben. De dingen moeten jou niet aan komen waaien, jij moet de dingen aanwaaien. Vanaf toen was ik blij met ieder druppeltje zweet dat ik langs mijn voorhoofd naar beneden voelde druppelen. Dan wist ik; ik was op weg.

Vanwaar mijn ongekende passie voor surprise eieren?

Ken je dat gevoel dat je iets MOET hebben. Dat je zo ontzettend naar iets verlangt, dat je het binnen de minuut nog bij je wilt hebben? Dat je gillend gek wordt wanneer dit niet lukt? Dat gevoel heb ik ook wel eens. En vaak met als resultaat dat ik met lege handen achterblijf. Zielig en alleen weggedoken in een hoekje.  

Zo ben ik onlangs weer eens gevallen. Hard gevallen. Hard en pijnlijk. Zielsvertrappend zeer. Problematisch naar. Hartenleed. Kommer en kwel. Dieptrieste martelgang. Treurige lijdensweg. Dat dat duidelijk moge zijn. Goed, ik viel dus.. maar voordat ik met een smak de grond raakte, belandde ik eerst op een zachte, comfortabele wolk.

Ik was mijn muziekcollectie wat aan het updaten toen mijn hart opeens stopte met kloppen. Mijn adem stokte en mijn hoofd draaide op volle toeren. Wat ik wist was niet meer hier en waar ik zijn moest was verdwenen. Maar er was wel wat anders. Iets geks. Iets heel aparts. Ik kon het niet plaatsen. Dat geluid.. Die sound.. Het gevoel.. De beleving.. De emotie..  Het raakte me! Het raakte me diep en ik wist niet wat. Het klonk als een vogel in de stille ochtendglorie. Het voelde als kippenvel op een koude winterdag. Een ijsje smeltend langs je vingers. Ik werd meegesleept naar tropische fantasielanden. Een traan kwam zacht en teder, rolde langzaam over mijn wang. Ik was ontroerd. Ik was geraakt. Vol in mijn hart. Cupido ging op zijn doel af, en hij deed het niet voorzichtig. Fuck!

Daar zat ik dan, op mijn roze wolk, denkend aan wie er achter dat geluid zou zitten. Wiens hoofd daarachter schuil ging. Wiens hart de boel bijeen hield. En de mijn uiteen liet vallen. Minutenlang was mijn wereld omgetoverd. Omgetoverd tot een land vol wonderen. Een land vol dromen. Een land vol liefde. Ik wilde genieten van dit gevoel. Dat deed ik ook, maar niet volmaakt. Het was niet puur. Er miste iets. Wie was het? Wie zorgde ervoor dat ik zo boven mijn eigen stand ging zweven. Wie zorgde ervoor dat ik kon voelen wat ik nooit eerder gevoeld heb. Alsof ik buiten mijn lichaam trad. Wat was dit? Wie was die prins? Iemand was de oorzaak en ik moest weten wie. Geef een kreeft de opdracht iemand op te zoeken en je zult versteld staan. Binnen no time ligt voor je wat telt. Al wat meespeelt. Al wat leeft. Al wat er maar te vinden valt over jouw nieuwsgierigheidje. En laat ik nou net een kreeft zijn. 'Stalker' is mijn middlename. Al snel had ik dus opgezocht wie de God achter deze diamant was. De prins op het witte paard. Jamie Woon. Jamie Woon wist wat hij deed en hij deed het goed. Maar Jamie Woon wist niet bij wie. Hij wist en weet nog steeds niet dat ik pudding word wanneer hij beweegt. Wanneer hij ademt, wanneer hij praat. Wanneer hij danst, wanneer hij lacht. Wanneer hij loopt, wanneer hij straalt. Wanneer hij zingt als een ster aan de heldere hemel. Zo zuiver, maar toch klein. Zo teder en zo puur. Magie was er zeker. Het vonkte van alle kanten. Maar ik stond er alleen voor. Dus zoals altijd duurde ook deze glorie niet lang. Alles sloeg totaal teniet. Wat helder was werd donker en wat straalde werd heel dof. Ik voelde me opeens heel miezerig en eenzaam en nog voordat zijn liedje was afgelopen, dreunde ik met volle vaart tegen de grond aan. Jamie Woon zal mij nooit kennen. Jamie Woon zal ik nooit krijgen. Onbereikbaar. Daar heb je het al. Het gevoel van gillend gek worden wanneer dit niet lukt. Ik heb het te pakken. Het werd zo onder mijn neus geduwd. Ik legde er mijn vinger op, maar dat mocht niet baten. Gelukkig heb ik zijn muziek, zodat ik hem altijd even kan opzoeken en binnen mijn eigen droomwereld kan treden. Zo is hij toch een beetje van mij.

Waarom ik surprise eieren dus zo lekker vind? Omdat ik ze kan krijgen. Niks onbereikbaars. Ik wil ze, dus ik heb ze. Het gevoel van gillend gek worden wanneer dit wel lukt. Dit gevoel is onvervangbaar. Dit gevoel maakt dat ik leef. Dit gevoel houdt mij staande. Dit gevoel stelt mij tevree. 

En dan die verrassing niet te vergeten.. 

Met mijn handen in het haar

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah. Ik begon het al bijna te missen. Dat even gillen van frustratie. Het allemaal niet meer weten. Het los willen laten. Het moment van leegte. Het moment van tijd. Het moment van verwarring. Het moment van even alles op hetzelfde moment.

Nietsvermoedend met mijn handen door mijn haar woelend, kwam ik het tegen. De ontzettende boosdoener die het heerlijke gevoel van vrijheid onderbrak. Die mij tegenhield in mijn doen en laten. Die mij tegenhield te genieten. De valkuil op weg naar het succes. Vast. Dat is het. Ik zit vast. En terwijl ik rustig probeer mijn handen van mijn hoofd los te halen, raak ik steeds dieper verstrengeld in de haarklit. Ik zit met mijn handen in het haar en niet zo’n beetje ook. Al een tijdje. Maar zoals gewoonlijk probeert de koppige ik hier natuurlijk weer niemand mee lastig te vallen. Ik moet het zelf oplossen. Ik ben er zelf in vast komen te zitten, dus moet ik er ook zelf weer uitkomen. Moeilijk leek me dat dit keer niet. Alles behalve. Gewoon dezelfde weg terug bewandelen en een andere afslag nemen. Dat moet te doen zijn toch? Maar in plaats van dat de klit verdween, bleven er steeds meer bij komen. De ene klit verstrengelde zich met de andere en het werd één grote zooi. Een puinhoop. En ondanks mijn pogingen tot achterhoudingen, bedekkingen met sjaals en mutsen, is er geen ontkomen meer aan. Ik lijk wel een vogelverschrikker. Al gauw zal dit worden opgemerkt. Dat weet ik. Dus ik ging opzoek naar oplossingen. Hulp. Mijn ouders zijn wie ik daar tegenkwam. En zonder een woord te hoeven zeggen, wisten ze al hoe laat het was. De raadjes vlogen me om de oren en ik voelde de liefde branden. Dit is wat ik nodig had. Ik weet weer waar ik naartoe wilde.

Soms is dat even nodig. Soms moet je fout doen, voordat je goed ontmoet. Even helemaal het verkeerde pad bewandelen, voordat je op de goede weg zal belanden. Losgeslagen in een orkaan, om daarna weer recht op beide benen te kunnen staan. Ik zit er nu middenin. Die orkaan. Links is rechts en voor is achter. Maar wat rechtdoor is, zie ik nog niet. En dat wil ik ook nog even niet zien. Want hoewel ik weet waar ik heen wil, moet ik eerst langs andere dingen. Ik vind het veel te interessant, deze orkaan. Alles is een warboel, maar man wat is dit leerzaam. Zoveel dingen die ik tegenkom, dingen die ik al wist, dingen die ik opnieuw ontdek, dingen waarvan ik het bestaan niet kende, dingen die ik nodig heb. En allemaal zijn ze even nuttig. Zonder deze dingen kan ik namelijk niet verder. Ik zie pas wat rechtdoor is, wanneer ik alles heb verkend. Dat is dus wat ik nu ga doen. Stapje voor stapje, beetje bij beetje, zien wat achter me ligt. Zien wat naast me ligt. En dan vooral gaan zien wat voor me ligt. Want daar moet ik tenslotte naar toe. Vooruit. Recht door zee. En ik weet dat ik dat kan. Ik moet alleen eerst zorgen dat mijn roeien sterk genoeg zijn. Met zwakke roeien kom ik hooguit 2 meter verder. En dan begint het weer van voor af aan. Het wordt nu tijd dat ik langere afstanden leg. Het wordt tijd dat mijn roeien hun werk doen. En dat lukt me door de boost die mijn ouders mij steeds geven. Zij laten mij doen. Als ik dan eenmaal op de goede weg zit, kan ik zeggen dat ik het gered heb. Dan kan ik zeggen dat ik het geflikt heb. Dan kan ik zeggen dat ik vaar.   

Hairstyle experiment