Vanwaar mijn ongekende passie voor surprise eieren?

Ken je dat gevoel dat je iets MOET hebben. Dat je zo ontzettend naar iets verlangt, dat je het binnen de minuut nog bij je wilt hebben? Dat je gillend gek wordt wanneer dit niet lukt? Dat gevoel heb ik ook wel eens. En vaak met als resultaat dat ik met lege handen achterblijf. Zielig en alleen weggedoken in een hoekje.  

Zo ben ik onlangs weer eens gevallen. Hard gevallen. Hard en pijnlijk. Zielsvertrappend zeer. Problematisch naar. Hartenleed. Kommer en kwel. Dieptrieste martelgang. Treurige lijdensweg. Dat dat duidelijk moge zijn. Goed, ik viel dus.. maar voordat ik met een smak de grond raakte, belandde ik eerst op een zachte, comfortabele wolk.

Ik was mijn muziekcollectie wat aan het updaten toen mijn hart opeens stopte met kloppen. Mijn adem stokte en mijn hoofd draaide op volle toeren. Wat ik wist was niet meer hier en waar ik zijn moest was verdwenen. Maar er was wel wat anders. Iets geks. Iets heel aparts. Ik kon het niet plaatsen. Dat geluid.. Die sound.. Het gevoel.. De beleving.. De emotie..  Het raakte me! Het raakte me diep en ik wist niet wat. Het klonk als een vogel in de stille ochtendglorie. Het voelde als kippenvel op een koude winterdag. Een ijsje smeltend langs je vingers. Ik werd meegesleept naar tropische fantasielanden. Een traan kwam zacht en teder, rolde langzaam over mijn wang. Ik was ontroerd. Ik was geraakt. Vol in mijn hart. Cupido ging op zijn doel af, en hij deed het niet voorzichtig. Fuck!

Daar zat ik dan, op mijn roze wolk, denkend aan wie er achter dat geluid zou zitten. Wiens hoofd daarachter schuil ging. Wiens hart de boel bijeen hield. En de mijn uiteen liet vallen. Minutenlang was mijn wereld omgetoverd. Omgetoverd tot een land vol wonderen. Een land vol dromen. Een land vol liefde. Ik wilde genieten van dit gevoel. Dat deed ik ook, maar niet volmaakt. Het was niet puur. Er miste iets. Wie was het? Wie zorgde ervoor dat ik zo boven mijn eigen stand ging zweven. Wie zorgde ervoor dat ik kon voelen wat ik nooit eerder gevoeld heb. Alsof ik buiten mijn lichaam trad. Wat was dit? Wie was die prins? Iemand was de oorzaak en ik moest weten wie. Geef een kreeft de opdracht iemand op te zoeken en je zult versteld staan. Binnen no time ligt voor je wat telt. Al wat meespeelt. Al wat leeft. Al wat er maar te vinden valt over jouw nieuwsgierigheidje. En laat ik nou net een kreeft zijn. 'Stalker' is mijn middlename. Al snel had ik dus opgezocht wie de God achter deze diamant was. De prins op het witte paard. Jamie Woon. Jamie Woon wist wat hij deed en hij deed het goed. Maar Jamie Woon wist niet bij wie. Hij wist en weet nog steeds niet dat ik pudding word wanneer hij beweegt. Wanneer hij ademt, wanneer hij praat. Wanneer hij danst, wanneer hij lacht. Wanneer hij loopt, wanneer hij straalt. Wanneer hij zingt als een ster aan de heldere hemel. Zo zuiver, maar toch klein. Zo teder en zo puur. Magie was er zeker. Het vonkte van alle kanten. Maar ik stond er alleen voor. Dus zoals altijd duurde ook deze glorie niet lang. Alles sloeg totaal teniet. Wat helder was werd donker en wat straalde werd heel dof. Ik voelde me opeens heel miezerig en eenzaam en nog voordat zijn liedje was afgelopen, dreunde ik met volle vaart tegen de grond aan. Jamie Woon zal mij nooit kennen. Jamie Woon zal ik nooit krijgen. Onbereikbaar. Daar heb je het al. Het gevoel van gillend gek worden wanneer dit niet lukt. Ik heb het te pakken. Het werd zo onder mijn neus geduwd. Ik legde er mijn vinger op, maar dat mocht niet baten. Gelukkig heb ik zijn muziek, zodat ik hem altijd even kan opzoeken en binnen mijn eigen droomwereld kan treden. Zo is hij toch een beetje van mij.

Waarom ik surprise eieren dus zo lekker vind? Omdat ik ze kan krijgen. Niks onbereikbaars. Ik wil ze, dus ik heb ze. Het gevoel van gillend gek worden wanneer dit wel lukt. Dit gevoel is onvervangbaar. Dit gevoel maakt dat ik leef. Dit gevoel houdt mij staande. Dit gevoel stelt mij tevree. 

En dan die verrassing niet te vergeten..