Ogen in je achterhoofd

Ik vind het maar een eng idee hoeveel mensen eigenlijk van je kunnen weten zonder dat ze je echt kennen. Nu heb je dat tegenwoordig natuurlijk voor een groot deel zelf in de hand. Ik met mijn facebookverslaving en levensblog over mijn doen&laten geef bijvoorbeeld al heel veel zelf bloot. Maar ik werd onlangs toch even met mijn neus op de feiten gedrukt. Dit keer was het geen geheimzinnig nare achterbuurman, nee, gewoon een doodnormale jongen. Althans, dat zou je denken.

Het begon allemaal na het tv-debuut van mijn broertje. Met mijn one-minute-of-fame gedeelte zou je niet denken dat je iemands aandacht trekt. Maar daar had ik me dus behoorlijk in vergist. Na 1 week kreeg ik een facebookberichtje van een voor mij toen nog onbekende jongen. Eerst was het wat onschuldig geflirt wat ik op me af kreeg. Natuurlijk, het is leuk te horen als iemand je complimentjes geeft, maar de berichten werden steeds gekker en ik had hier helemaal geen behoefte aan. Ik besloot niet meer te reageren. Ondanks mijn negeersessie, bleef ik berichtjes ontvangen. Het bleek dat hij in dezelfde stad woont als ik en zo kwam ik hem ook tegen tijdens avondjes stappen. Na wat wanhopige pogingen om mijn aandacht te krijgen, gaf ik hem de kans uit te leggen waarom hij mij zo lastigvalt. En dat had ik nou net beter niet kunnen doen. Hij had, zoals naar eigen zeggen, nogal wat problemen met zijn persoonlijkheid en geaardheid. En ik was degene die dat even in twee seconde had weten op te lossen en verhelderen voor hem. Ja joh, HOE DAN?! Daar stond ik dan, met mijn bek vol tanden. Ik zei hem vriendelijk dat ik het prettig vond voor hem dat 'ie weer goed in zijn vel zat, maar dat ik niet geinteresserd was en graag weer met mijn vrienden van mijn avond wilde genieten. Dat vriendelijk blijven is mijn struikelblok geweest. Ik heb altijd hoge drang tot medelijden en dan vind ik het moeilijk om iemand voor gek te verklaren en de deur te wijzen. De moed zakte hem niet in de schoenen en de rest van de avond heeft hij op een afstand staan kijken hoe ik mijn avond doorbracht.

Dit is wat vanaf toen wekelijks gebeurde. Soms, als hij genoeg gedronken had, kwam hij op me af in de hoop dat ik met hem zou praten. Maar ik deed telkens weer alsof mijn neus bloedde. Ondertussen bleef hij ook berichtjes sturen via facebook. Ik kreeg iedere dag wel een paar liefdesverklaringen. Ook zette hij random berichten op zijn eigen pagina, die dan over mij zouden gaan. Ik bleef alles negeren. Ik blokkeerde hem op facebook, zodat hij mij niks meer kon sturen en niks van mijn pagina kon zien. Maar het hielp niet. Diezelfde dag nog begon hij via twitter te berichten.

Je zou denken dat het vleiend is wanneer iemand zo gek op je is. Maar de grote vraag die door mijn hoofd bleef spoken was "hoe kan hij zo gek op mij zijn, als hij mij niet eens kent?". Dit is dus ook wat ik hem ging vragen. Als antwoord kreeg ik dat hij dat zelf eigenlijk ook niet zo goed wist. Vanaf het moment dat hij mij zag, wist hij dat ik de ware was. Ik ben nog nooit zo hard gillend weggerend. Mijn vriendelijkheidsgehalte zakte steeds verder weg en na hem eindelijk vol irritatie en woede duidelijk te hebben gemaakt dat hij me met rust moest laten (jaaaaaaa, het was me gelukt dit zonder schuldgevoel te doen), draaide hij verslagen om. Ook een paar van mijn vrienden die hij had lastiggevallen met de vraag waar ik uithing, zijn tegen hem uitgevallen.  Er volgde nog wat treurige twitterbedreigingen en uitdrukkingen waarin naar voren kwam dat zijn leven geen zin meer had. Na een paar dagen bleef het wonder boven wonder stil op stalkergebied. Ik heb nu al drie weken niks van hem gehoord, en ik vertrouw erop dat dat ook niet meer gaat gebeuren. Ik ben hem nog wel een paar keer tegengekomen, maar hij durfde me nauwelijks aan te kijken.

Na twee keer zo'n gebeurtenis te hebben meegemaakt, ben ik dus wel even gaan nadenken. Niet alles op het internet zetten Lotte. Ondanks dit, facebook ik nog steeds veel, alleen ik hou er wel rekening mee voor wie ik het openbaar stel en wie ik toevoeg als vrienden. Mijn blog blijf ik bijhouden. Ik vind schrijven veel te leuk en ik wil dat graag met jullie blijven delen. Ik wil hier meer mee doen en ik laat zo een gek mijn dromen niet verpesten. Ik ga gewoon door.