Met het verkeerde been uit bed gestapt

Elke ochtend krijg ik het voor elkaar om met een pesthumeur op te staan. Maar vanochtend niet. Nee vanochtend gebeurde er een wonder. Dansend ben ik uit bed gesprongen. En waarom? Het is me eindelijk gelukt om met mijn rechtervoet mijn bed uit te stappen. Iedere ochtend, wanneer mijn linkervoet als eerste de grond raakt, is het 'feest' in huize Cohen. Je kunt dan het beste uit mijn buurt blijven, me niet in de weg lopen, mijn planning laten voor wat het is, en vooral geen woord tegen me uitspreken. Ik ben namelijk gezegend met het grootste ochtendhumeur ever. Gigantisch. Met mijn ogen op half 11 en mijn haar recht overeind, sjok ik -alsof het één van de vermoeiendste dingen op aarde is- door het huis. Mijn mondhoeken hangen nog tot onder mijn kin en ze zouden het fijn vinden zo enige tijd gehangen te laten worden. Doe je dit niet, dan staat je een laaiende snauw te wachten met een blik waar je bang van wordt. Tip van Lotte: Houd afstand.
Nu moet je niet denken dat ik de gehele dag als een sikkeneurige krijstante rondloop. Nee, na zo'n twee uurtjes is de kust weer veilig en ben ik volledig aanspreekbaar.

Ik heb wel eens geprobeerd deze dagelijkse ochtendschreeuw te beïnvloeden. Zo heb ik de avond van te voren een groot vel boven mijn bed gehangen waarop met koeienletters stond: "STAP MET RECHTS UIT BED EN LACH!".
Nou, ik kan je vertellen; zo'n bevel is niet goed voor mijn koppigheid en dus ben ik uit protest expres met links opgestaan. Die ochtend was dus al verdoemd te mislukken.
Ook heb ik een keer mijn lievelingslied als wekker ingesteld, in de veronderstelling dat dit mijn humeur positief zou beïnvloeden. Na één verkeerde stap uit bed was het raak en werd niet mijn humeur maar het lied beïnvloed. Binnen één seconde was het lied omgetoverd tot nummer 1 gehoorbeschadiging en heb ik er tot op de dag van vandaag niet meer naar durven luisteren.
Zo heb ik mijn pogingen tot opstaanmanipulatie maar gelaten voor wat het was, en de gromhumeuren voor lief genomen.

En hoewel het misschien tussen mijn oren zit, was vandaag alles anders. Vanaf het moment dat mijn rechtervoet op de grond belandde, wist ik dat het goed zat. Nog voordat ik uberhaupt kon beseffen dat niet links maar rechts was opgestaan, stond de grootste glimlach al op mijn smoel en maakte ik vol trots een sprongetje. Dansend ging ik naar de douche en na een aantal pogingen lukte het me zelfs om ieder kledingstuk met een andere jaren '60 move aan mijn lijf te krijgen. Hoe het eruit zag, maakte me niet uit. Ik wist het meteen. Dit was mijn dag. En no matter what, ik zou ervan genieten. Zulke ochtenden zijn zeldzaam en die koester ik. Vandaag was mijn leven dus nog net een tikkie leuker dan dat het eigenlijk al is. Dat ik morgen weer met een grafkop waar je u tegen zegt wakker word, dat zal me een worst wezen. Die momenten maken de ochtendhumeurloze ochtenden alleen maar meer waard.