De baksteen die zijn sporen achterliet

Ik schuilde vaak achter een muur. Puur uit angst en onzekerheid. Bang om gekwetst te worden, bang om niet te zijn wie men wil dat ik ben. Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik als baby zijnde naar een homeopaat ging. Zij vertelde haar dat ik introvert was en dat dit kwam omdat ik een traumatische ervaring heb gehad in mijn vorige leven. Nu klinkt dat erg zweverig. Maar ik geloof daarin. Ik heb iets met zweverig. Ik geloof ook dat er meer is tussen hemel en aarde. Het geeft me houvast als ik het even niet meer zie zitten. Ik heb soms ook het gevoel dat ik contact kan maken met het onderbewuste, het hiernamaals. En ondanks dat ik niet weet wat dat vorige leven geweest mag zijn, geeft het me een verklaring. Ik heb verklaringen nodig, anders weet ik het niet meer. Ja. Ik hou van zweverig. Ik voel me soms ook zweverig. Het voelt fijn, het moment van even niet alles theoretisch te hoeven zien. Het moment van even niet te hoeven nadenken. Het moment van rust. Het moment van genieten. Het moment voor mezelf. Ik geloof dus dat deze ervaring te maken kan hebben met mijn gedrag. Het kan er in ieder geval invloed op hebben gehad. En in welk opzicht, dat maakt me niet uit. Dat hoef ik ook niet te weten. De houvast en de intentie om in iets te geloven is voldoende.

En misschien is dit ook wel meteen het antwoord op het grote vraagteken van mijn vorige verhaal. Ik gaf mezelf niet bloot. Mensen hebben soms het gevoel dat ze geen contact met mij kunnen maken. Of in ieder geval niet zo diep als nodig is. Dat komt door mijn muur. Maar mijn muur is niet meer wat hij ooit was. Hij is er nog wel, maar niet meer zo kolossaal als toen. Die muur staat nu nog voor de helft, en stukje voor stukje breek ik hem af. Soms helpen anderen mij daarbij. Of eigenlijk helpen anderen mij heel vaak. Ze doen dit onbewust. Ze helpen me ergens overheen te komen, of ergens van te genieten. Ze laten me zien wat de goede en slechte dingen in het leven zijn. Ze laten me ervaren. Ze laten me doen. Ze laten me dromen. Ze laten me hopen. Ze laten me leven.

Mensen hebben vaak niet door wat voor invloed ze hebben op andermans leven. Dat is niet erg. Eigenlijk vind ik dat wel fijn. Dan hoef ik niet om hulp te vragen, en word ik toch geholpen. Muren afbreken is een heel karwei. De bakstenen waar ze uit zijn opgebouwd zijn zwaar en het cement kan soms al zo hard zijn dat het haast onverwoestbaar lijkt. Een beetje hulp kan dus geen kwaad. En alles is verwoestbaar. Ook mijn muur. Bijna liggen alle stenen los voor me, op de grond. Ooit, als alle stenen neer zijn, gooi ik ze weg. Heel hard en heel ver. Stukje voor stukje. In een ravijn waar niemand ze kan zien. Die muur maakte mij onzichtbaar, en nu maak ik hem onzichtbaar.