Op mijn voorhoofd geschreven onzin

Ik ben zojuist tot de conclusie gekomen dat het op mijn voorhoofd staat geschreven. Dat je als man zijnde een vriendin moet hebben om je tot mij aangetrokken te voelen, bedoel ik. Pas als je een vriendin, ex-gejank, eigenheidsproblemen, bindingsangst of depressiviteitklachten hebt, mag je je in mijn leven wanen. Ik hou daarvan, ik val erop. Althans, ze zeggen het. Mijn hersenen. Op de een of andere manier krijg ik het altijd voor elkaar dat mijn lovelife niet helemaal verloopt zoals het zou moeten. Het aantrekkingsgehalte van onbereikbare hoopjes problemen is bij mij erg hoog. Wil je scoren, zorg dan dat je verre van perfect en een en al drama bent, want man wat zal ik voor je vallen..

En vallen zal ik zeker. Kei hard en kei pijnlijk. Want hoeveel littekens mijn tere hartje al heeft overleefd, zal ik je besparen. De woorden “het ligt niet aan jou, maar aan mij” en “ik ben niet toe aan een relatie” wekken bij mij de grootste alarmbellen ever op. Zodra deze hard-aankomende zinnen worden uitgesproken, weet ik al hoe laat het is. De grote je-bent-een-relatie-niet-waard-fout is ontdekt, maar toch zijn ze te laf om te vertellen waar het op staat. Stuk voor stuk. Belangrijk is dat ik onderhand weet dat het alles behalve de waarheid is. Maar wat is de waarheid dan wel?

Ik ben veeleisend, dat dan weer wel. Maar ik heb een behoorlijk breed spectrum van potentiële kandidaten (gehad). Dus moeilijk doen daar doe ik niet aan. Verder blijf ik natuurlijk een vrouw en heb ik zo mijn miep-en-piep-periodes. Waardoor de niet moeilijk doen overtuiging gelijk weer volledig uit zijn verband wordt gerukt. Laat ik vooral geen poging doen om het allemaal te begrijpen, want begrijpen is een van de grootste misvattingen in het leven. Dingen vallen niet te begrijpen. Je kunt ze snappen of doorhebben, waardoor je ermee om leert gaan, maar begrijpen gaat niet.

Ik wilde zeggen dat ik inmiddels wel pro ben geworden in het daten met jongens. Maar dat klopt eigenlijk niet. Want als ik echt pro was, dan zou ik nu niet single zijn. Toch denk ik dat elke date mij wat heeft bijgeleerd. Overal valt wat te ontdekken. Daarom kan ik wel zeggen, dat ondanks dat ik het nog niet doorheb, ik er wel mee om heb leren gaan. Het is immers heerlijk om single te zijn. Te doen en laten waar je zelf zin in hebt, en geen rekening te hoeven houden met een ander. Zo geniet je van het leven, en ontwikkel je jezelf op je eigen manier.  

En deze ontdekkingen en ontwikkelingen leiden me in mijn reis naar het eindpunt. Ik geloof namelijk dat dingen al zijn voorbedacht en ingepland. Dingen moeten gaan zoals ze gaan. Mensen komen in je leven om je dingen te leren, en als jij je leerboost gehad hebt, vertrekken ze weer. Zo ontdek je jezelf en de weg naar wie je bent. Ik ben daarom dankbaar voor al deze leerzame ontmoetingen, die mij tot de steeds sterkere ik hebben gemaakt wie ik nu ben. En als ik mijzelf gevonden heb, vindt hij mij ook. De held die dat waard is komt vanzelf. Als prins op zijn paard. En tot die tijd hou ik gewoon vol dat het niet aan mij lag, maar aan hen.