Met een rugzak vol op reis

Zo. Het schooljaar zit er weer op. Het leek wel gisteren dat ik nog met honderd kriebels in mijn buik in de trein zat, onderweg naar de allereerste dag op mijn nieuwe stageplek “Stichting Zorgboerderij de Enghoeve”. Inmiddels zijn we 1280 uur verder en ben ik vrij. Ik heb vakantie. Weg van stage. Ik zal je zeggen, ik mis die uren nu al. Daar waar ik aan het begin van dit schooljaar wel kon janken van het aantal uur dat ik moest draaien, kan ik nu, aan het einde, wel janken om ze af te staan. De deur te wijzen. Uit te zwaaien. Man, wat vind ik het moeilijk om afscheid te nemen. Een jaar lang werkte ik met dezelfde mensen, in dezelfde ruimtes, met dezelfde visie en dezelfde dingen. Nu ben ik weg. Alles is weg. Ik kan wel janken.

Dat neemt niet weg dat ik niks mee neem van de Enghoeve. Ik heb namelijk ontzettend veel gezien. Ontzettend veel gedaan. Ontzettend veel ervaren. En dus ontzettend veel geleerd. Ik heb het hele jaar door mijn rugzak volgeladen. Klaar om mee te nemen naar de volgende halte. De volgende stap naar de eindbestemming. En een volgende stap komt er zeker. Ik ga namelijk voor vier maanden ons koude kikkerlandje verlaten. Vier maanden lang mag ik de zon op gaan zoeken op het Caribische eiland met haar hagelwitte stranden. Met haar helderblauwe zeeën. Haar Afrikaans-Caribische cultuur. Van september t/m december verruil ik de ijskoude sneeuwvlokjes en onder nul gedaalde graden namelijk voor wat warmers. Ik ga naar Curaçao. Ja, je leest het goed.. Curaçao. Het land van duiken en dolfijnen. Het land van dansen en muziek. Van “chillen op je billen”. En alles op het gemak.

Oh, pardon. Ik zie je ogen opeens groeien, je gezicht loopt enigszins groen aan, je blik doet lijken of je zojuist een zure pruim hebt doorgeslikt en je trillende lipje laat een ietwat grommend geluid ontsnappen.. Maak ik je jaloers? Dat is toch helemaal niet mijn bedoeling. Laat me het goedmaken. Ik ga er natuurlijk niet voor vier maanden naartoe om alleen maar te chillen op mijn billen. Nee. Ook ik word geroepen door mijn plichten. Ik ga er werk verrichten. Samen met een studiegenootje vertrek ik naar een Curaçaose stageplek voor mijn Minor. Wij gaan ons beroep namelijk profileren binnen de verpleeghuizen Betesda en Hugenholz. 14 weken zullen wij gaan werken op de afdelingen PG en somatiek. Dat wil zeggen dat wij 14 weken lang gaan onderzoeken wat de effecten van onze beeldend therapeutische kennis (die ik met name op mijn afgelopen stage in mijn rugzak heb gestopt) zijn bij dementerende ouderen, patiënten met aids of patiënten die te maken hebben met lichamelijke klachten zoals bijvoorbeeld een verlamming. Een zoektocht naar wat wij elkaar te bieden hebben. Klinkt best gaaf toch? Om zo ook in een ander land mensen te kunnen helpen door middel van je beroep (in opleiding). Nouja, ik vind in ieder geval van wel. En ik kijk er dan ook erg naar uit om te beginnen.

Dit vooruitzicht verzacht de pijn van het verlaten van mijn stage bij de Enghoeve een beetje. Ik heb nu volledig de tijd om me te focussen op mijn reis en voorbereidingen te treffen. Al dat geregel al dat gedoe. Dat neemt nogal wat stress met zich mee. Als ik alleen al denk aan het moment dat ik op Schiphol sta om mijn Nederlandse leven voor een tijdje achter te laten, beginnen mijn knieën al te knikken. Naast mijn stage hebben namelijk ook andere aspecten uit mijn leven ervoor gezorgd dat ik de Lotte ben wie ik nu ben. Eigenlijk heeft alles uit mijn leven daar wel aan bijgedragen. De dingen die op mijn pad zijn gekomen, de afslagen die ik gemaakt heb, de mensen die ik ontmoet heb, de plekken waar ik geweest ben, de dingen die ik gedaan heb. Alles. Alles wat achter me ligt. En door vier maanden weg te gaan, lijkt het alsof ik het achterlaat. Of ik het ook echt achter me neerleg. Natuurlijk is dat niet zo. Het zit allemaal in mijn hart en in mijn hoofd. In mijn doen en in mijn laten. In mijn rugzak. Maar toch, ik kan wel janken. Janken omdat ik afscheid neem. Van mijn stage. Van mijn familie. Van mijn vrienden. Van mijn NL. Man, wat vind ik het moeilijk om afscheid te nemen. Maar ik laat eigenlijk vooral wat tranen vallen omdat ik gelukkig ben met wat ik in mijn rugzak heb. Want daardoor ben ik er klaar voor. Ik laat het achter, maar neem het toch mee. Op weg naar de volgende stap.