Geef nooit op

Ik zit hier nu alleen, op mn kamer. En ik kom er maar niet achter hoe ik de positiviteit kan behouden. Gisteren was ik nog zo vrolijk, lachte ik met mn vriendinnen. Maar sinds vanmorgen is al die blijdschap in een klap weg. Ik moest weer op controle bij het ziekenhuis. Ze weten nog steeds niets. Dat maakt me zenuwachtig.. Ik ben vaak bang. Ik weet ook wel dat er ergere dingen op de wereld zijn. Maar dat wil niet zeggen dat dit niet kut kan zijn. Soms trek ik het me niet aan, noem ik het simpelweg pech. Maar die gedachten behouden, lukt toch niet zo makkelijk als ik in eerste instantie verwacht. Ik probeer het te verdringen, in de hoop dat niemand wat merkt. En als ze wel iets merken, is er altijd wel iets wat ik snel bedenk. Maar dat is niet goed, leugens zijn nooit beperkt.. Dat weet ik ook. Begin je met de ene, dan ligt de ander al op de loer. Dus een wijze les; laat je fantasie niet altijd de vrije loop. Eerlijkheid staat voorop, ook al interesseert het je allemaal geen malle moer. Liegen maakt alles ingewikkeld en zo raak je nog erger in de knoop. Het stomme is dat ik dit nu allemaal zeg.. Want zelf hou ik mij er dus totaal niet aan. Ik prop al mijn nare gevoelens ver weg en blijf met een lach op mijn gezicht staan. Dat is niet goed, dat weet ik ook. Maar ik weet zelf niet eens wat ik heb, of wat ik ermee aan kan. Al mijn gedachtens gaan op in rook. Het voelt alsof ik iets mis. Alsof er een stukje uit mn hart is gehaald, die ik nooit meer terug kan vinden. Natuurlijk zoek ik ernaar. Maar het is net als zoeken naar een speld in een hooiberg. Het is zomaar weggedoken in het donkerste hoekje. Ik zou het zo graag terugvinden. Maar misschien is dit gewoon het lot. Ik zal er mee moeten leven, maar ik voel me alsof ik dat niet kan. Ik moet het zoveel energie geven en ik snap er allemaal niets meer van. Soms denk ik dat ik moet stoppen, alles opgeven en weggaan. Dat ik me net als dat stukje moet verstoppen, zodat ik daar verder kan gaan. Ik voel me machteloos. En wat ik er ook aan probeer te doen om dit te veranderen, het lukt me niet. Het maakt me nog nuttelozer dan ik al dacht te zijn. En ik weet dat dit hele nare gedachtens zijn, ze zijn vaak ook maar van korte duur. Want als ik dan weer denk aan alle lieve mensen die er steeds weer voor me zijn, ben ik toch een beetje dankbaar voor mn leven hier op aarde. Dat geeft me hoop. En ook al kunnen ze me niet helpen, het voelt fijn dat ze er voor me zijn. Dat geeft me toch weer net wat meer kracht om op twee benen te blijven staan. Ik wou dat iemand me hier doorheen kon sleuren. Dat iemand kon zeggen hoe ik hier vanaf kom, die pijn. Dat ik ploep van al mn zorgen en pijn af kan zijn. Maar ik weet dat dit niet zomaar kan, het heeft tijd nodig, misschien blijft het voor altijd. De realiteit is hard. Dus ik ga hier hoe dan ook alles voor geven, alle kracht die ik in me heb. Ik zal ermee moeten leren leven en ik weet dat ik dat kan. Het enige wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat je nooit op moet geven. Wie opgeeft is een verliezer en op verliezers wordt nooit met respect teruggekeken. Dus vanaf nu geef ik nooit meer op, zo kan ik de hele wereld aan.