Mijn mama is de beste!

Vandaag was een dag om bij stil te staan. Stil te staan bij het feit dat mijn moeder toch werkelijk de allerliefste moeder van de hele wereld is. Bizar eigenlijk.. Want als iedereen zo denkt, dan zou er helemaal geen allerliefste moeder van de wereld kunnen bestaan. Toch ben ik ervan overtuigd dat mijn moeder de liefste is. Zij is tenslotte degene die me een duwtje in de rug geeft. Een schouder om op te steunen. Een hand om in te knijpen. Een luisterend oor. Een blik die meer zegt dan woorden. Of een knuffel vol met liefde. Zij is die lieve moeder, met een hart van goud. Ik kan me nog goed herinneren dat ik op 1 april het stomme nieuws te horen kreeg bij de EHBO. We zaten daar al de hele dag. Mama en ik. Elke keer kwam er weer een andere arts. Ieder deden ze hetzelfde onderzoek. Niemand wist er raad mee. Omdat we lang moesten wachten, dacht ik veel na over wat er zou kunnen zijn. Maar vooral over wat er nu gedaan ging worden. Rampscenario na rampscenario ratelde ik op. Mijn moeder, die me met grote ogen aankeek, zei dat ik op moest houden. Ik wist dat ze ook bang was. Wat ik zei kon allemaal waar zijn, dus zo probeerde ik alles op een rijtje te zetten voor mezelf. Maar ondanks dat mijn moeder bang was voor die confrontaties, hield zij zich groot. Natuurlijk, want in haar ogen moest zij de sterkste schakel zijn. Ik lag te bibberen van angst en mijn hart zat in mijn keel. Terwijl ik mezelf nog steeds de ergste dingen in mijn hoofd haalde, probeerde zij me op te vrolijken. Ze vertelde grap na grap. Het was immers 1 april. En hoewel het soms wat slechte grappen waren, kon ik er toch om lachen. Langzamerhand werd ik wat rustiger. Het hielp. En dat lukt haar nou elke keer. Wanneer ik het leven niet meer zie zitten en alles me een worst zal wezen, is zij degene wie me de leuke kanten van het leven kan laten zien. Altijd lukt het haar om me weer te laten geloven in het leven. En dan ga ik er weer voor. Zo iemand heb je nodig, daar kun je niet zonder. Bij mij is dat mijn moeder. Als ik niet lekker in mijn vel zit, of het allemaal even tegenzit, dan uit ik dat niet zo gauw. Meestal hou ik het voor mezelf, of schrijf ik het op papier. Ik schrijf het van me af, zodat ik er niemand anders mee lastig hoef te vallen. Hoewel dit me bij andere mensen aardig lukt, ligt het bij mijn moeder anders. Wanneer ik denk dat ik weer op beide benen sta, prikt mijn moeder zo door me heen. Ze weet altijd wanneer er iets is, hoe groot mijn glimlach ook is. En als ze er dan uiteindelijk in geslaagd is om mij mijn hart te laten uiten, kom ik erachter dat ik nog helemaal niet zo sterk op mijn benen stond als ik dacht. Sommige dingen kun je niet van je afschrijven. Daar heb je meer voor nodig dan een pen en papier. Soms heb je namelijk een reactie nodig. Al is het maar een duwtje in je rug. Een schouder om op te steunen. Een hand om in te knijpen. Een luisterend oor. Een blik die meer zegt dan woorden. Of een knuffel vol met liefde. Pas dan sluit je iets af. Dan kun je jezelf er overheen zetten. Soms heb je gewoon zo iemand nodig en bij mij is dat mijn moeder. Vandaag was het moederdag en ik heb er alles aan gedaan om haar eraan te herinneren dat ze de liefste moeder van de hele wereld is. God blessed me.