Vrienden in de nood, honderd in een lood

Je komt er pas achter wanneer je iets ergs mee hebt gemaakt. Wie je echte vrienden zijn bedoel ik. Pas als je in het ziekenhuis belandt, dan kom je erachter wie er nou echt om je geven. Wie laat wat van zich horen, komt er op bezoek en steunt je ook in slechte tijden? Wie dat doen, zijn je vrienden. En geloof me of niet, er zitten al-tijd 'vrienden' bij die niets van zich laten horen. Die laten blijken dat ze de naam 'vriend' niet eens waard zijn. Zo ook bij mij. Toen ik in het ziekenhuis lag, ben ik er pas achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn. Gelukkig kreeg ik veel bezoek, kaarten en berichtjes van vrienden en familie. Het was altijd vol op mijn kamer. Maar er waren ook mensen van wie ik niets, maar dan ook echt niets hoorde. Dat deed me pijn. En dat maakte me boos. Boos op mezelf, dat ik niet eerder in heb gezien hoe zij zijn. Dat ik altijd voor ze klaar stond en alles voor ze over had. Dat ik uberhaupt mijn tijd in hen stook. Hier heb ik nu veel spijt van. Ik ben iemand die niet snel nee kan zeggen. Ik kan met veel mensen goed praten. En dan bedoel ik niet zomaar een gesprekje van hey, alles goed. Maar echt praten. Ik heb veel diepzinnige gesprekken. Maar ik ben erachter gekomen dat ik hier wat voorzichtiger mee moet zijn. Natuurlijk deel ik niet met iedereen mijn persoonlijke dingen, en hang ik niet aan jan en alleman mijn hele levensverhaal op. Maar er zijn mensen met wie ik het daar echt over kan hebben. Althans, dat dacht ik. Maar ik weet nu dat niet iedereen met wie ik die dingen deelde, het ook daadwerkelijk verdiende om dat te weten. Dat vind ik soms best erg, en ik kan er erg over in gaan zitten. Maar dat doe ik niet. Want nu ik dit weet, ben ik voorzichtiger met vrienden maken. Je kunt niet zomaar met iedereen bevriend raken. Sommige mensen kun je gewoon beter laten voor wat ze zijn. Daar probeer ik nu ook geen aandacht meer aan te schenken. Vroeger stonden mijn vrienden op de eerste plaats. Maar omdat ik erachter ben gekomen dat niet iedereen te vertrouwen is, is dat nu niet meer. Nu sta ik zelf op de eerste plek. En als je de naam 'vriend' echt waard bent, dan deel ik die plek met jou. Met vrienden die zich ook laten zien als het wat slechter met je gaat. Ze bieden veel steun en die heb je soms nodig. Al is het maar om alleen naast je te staan. Een tijdje zwijgend voor jezelf uit zitten staren is al veel minder eenzaam wanneer er iemand naast je staat die om je geeft. Je voelt elkaar gewoon aan. En dat heb je nodig. Als het dan weer wat beter gaat, en je neppe vrienden weer wat van zich laten horen, ben dan vooral niet bang om ze de deur te wijzen. Ze verdienen het niet om met jou bevriend te zijn en dat mogen ze weten ook. Ik zeg altijd maar zo, je kunt beter 1 goede vriend hebben dan 100 nepvrienden. En ook al heb je het slecht gehad. In die fase van je leven kom je erachter dat je moet stoppen met terugkijken. Je bereikt veel meer als je voorzichtiger bent.