Duidelijk spijt of duidelijkheid?

Ken je dat, dat je na een paar dagen, weken, maanden of misschien zelfs jaren spijt hebt van iets? Spijt van een bepaalde keuze die je hebt gemaakt. Een beslissing die je hebt genomen. Misschien heb je in een moment van bezinking iets toegezegd of ben je op een gevoel afgegaan en begint je verstand zich er nu mee te bemoeien. Spijt welke opleiding je bent gaan doen, spijt dat je die leuke schoenen niet gekocht hebt, spijt dat je te weinig tijd vrij maakt voor je vriendinnen, spijt dat je geen zin had om te leren voor dat examen, spijt dat je toentertijd die toch eigenlijk best wel leuke jongen hebt afgewezen..

Spijt. Spijt is eigenlijk een heel mooi begrip. Het kan op zoveel situaties van toepassing zijn. Er komen zoveel emoties bij kijken. Ik denk bij spijt vaak aan een moment van balen. Balen van de beslissing die je genomen hebt. Misschien zelfs verdriet. Verdrietig om de gevolgen die de beslissing met zich meegebracht heeft. Vaak ben ik dan ook een beetje boos. Boos om het feit dat ik dat niet eerder in had kunnen zien. Er kan daardoor verwarring ontstaan. Verwarring waarom ik in godsnaam die weg ingeslagen ben. 

Ik heb er nu bijvoorbeeld spijt van dat ik nooit eerder wat ben gaan doen met schrijven. Ik schrijf wel al van jongs af aan over m'n gevoelens en dergelijken, maar dat was dan meer voor mezelf. Het maakte allemaal niet zo uit hoe het er stond. Ik heb me er nooit echt in verdiept. Ik had achteraf best al een cursus willen hebben gevolgd over schrijven. Zo hoorde ik laatst dat er een cursus "hoe schrijf je een boek" bestaat. Aangezien ik bezig ben met het schrijven van een boek, sprak me dit meteen aan. Ik kom af en toe best moeilijke punten tegen waarop ik niet meer weet hoe ik verder moet. Dit duurt dan een paar dagen en dan kan ik uiteindelijk wel verder, maar wel nog steeds met enige twijfel. Dan denk ik "had ik maar dit" of "wist ik maar zo". Op zo'n moment schud ik mezelf even goed door elkaar. "Lot maak je niet druk, stel je niet aan.", zeg ik dan tegen mezelf. "Je hebt nog alle tijd, dus waarom moet alles nu meteen? Geef jezelf alsnog op voor die cursus en rock them all!". Ik ben nog jong en kan nog allerlei kansen grijpen. Mijn spijt is nu dan ook niet gigantisch, maar ik vraag me soms af waarom ik het zo, en niet net wat anders heb laten lopen. Dan vraag ik me af of ik het allemaal wel juist heb gedaan? Had ik een andere opleiding moeten volgen? Maar ik vind dit ook leuk, dus hoe kan ik dan zus? En wat moet ik zo? Had ik er meer tijd in moeten steken? Allerlei vragen die me dan bezighouden. Op deze manier laat het me nadenken en geeft het me onbewust mijn duidelijkheid. De structuur die ik hierin nodig heb.

Terugdraaien kan niet. Je kunt er wel voor zorgen dat je het de volgende keer anders doet. Bij het beseffen dat je ergens spijt van hebt, raak je als het ware voorbereid op een volgende beslissing. Waar moet je rekening mee houden en op welk gevoel kun je hierbij vertrouwen? Wat kunnen de gevolgen zijn en hoe kan ik me daarin redden? En dat is hetgeen dat ik zo mooi vind aan "spijt". Het is een begrip om van te leren. Je komt tot een moment van inzinking en vernauwing, maar tegelijkertijd wordt je kijkbeeld zo mooi verbreed. Spijt helpt je op weg naar het juiste. Dus ondanks dat je beseft dat je op dat moment beter had gekund, mag je erop vertrouwen dat je beter krijgen gaat.