Het zijn de kleine dingen die het doen

Moodswings. Ik kan niet met ze en niet zonder ze. Om het minste geringste slaat mijn humeur om. Ben ik een dag ontzettend happy en heb ik het gevoel dat dit niet kapot te slaan is, dan hoeft er maar een vlieg in mijn blikveld te komen en het is over. Gedaan met de pret. Ik heb vaak wanneer ik met iemand in gesprek ben, dat er zich zo’n voorval voordoet. In eerste instantie is het een lekker luchtig, gezellig gesprek. Over koetjes en kalfjes. Met grapjes die zich door de lucht laten fladderen. En dan plots komt daar een opmerking totaal uit onverwachte hoek. Een opmerking die ik niet had durven voorspellen. Die ik niet aan had zien komen. En die ik totaal niet had aan zien wíllen komen. Het hoeft niet eens een belachelijk lullige opmerking te zijn geweest. Het kan bijvoorbeeld al zijn dat iemand zegt dat ‘ie mijn schoenen lelijk vindt, dat ‘ie mijn idee absurd vindt, of dat ‘ie gewoonweg druk is en erg kortaf doet. Dingen die opzich puur persoonlijk zijn. Een mening of een denkwijze. Het maakt niet uit wat er inhoudelijk gezegd wordt, maar zodra het niet overeenkomt met waar ik me op had voorbereid, dan wordt mijn humeur duivels. Alle vrolijkheid verdwijnt in het niets en mijn glimlach onttrekt zich langzaam van mijn gezicht. Ik voel me dan donker en verraden. Waarom? Dat weet ik niet. Het is toegestaan. Dat mensen hun mening geven, bedoel ik. Dus waarom trek ik mij dat dan zo aan?

Ze zeggen dat het komt doordat ik een kreeft ben. Ik snap het niet. Waarom laat ik iets onbenulligs zoveel invloed hebben op mijn leven? Gelijk daarna kwam de vraag bij me op waarom ik het onbenullig noem. Dat de oorzaak van kleine aard is, wil niet zeggen dat het gelijk onnozel is. Want naast het feit dat een goed humeur om kan slaan in een slecht humeur, kan mijn duivelse gemoedstoestand zich ook ontpoppen tot een sprookjesachtige bewondering. En dat is waarom ik mijn moodswings zo waardeer. Hierom accepteer ik het wanneer mijn humeur zich naar het donker toe trekt. Dat donkere laat me koud, want ik weet wat voor buitengewoon gevoel mijn moodswing mij kan doen geven. Hoe deze onverwachts precies op het juiste moment om de hoek kan komen. En hoe deze mij met behulp van de kleine dingen kan laten stralen.

Zo gaat dat vaker met kleine dingetjes. Ondanks de omvang van het begrip kan de betekenis zo immens groot zijn. Laatst bijvoorbeeld. Toen zat ik met een pesthumeur op de bus te wachten. Ik was moe, ik had het druk, ik had geen rust, het was al laat én de bus reed niet op de aangegeven tijd. Allemaal factoren die zich met mijn humeur aan het bemoeien waren. Langzamerhand zakte mijn wenkbrauwen steeds verder naar beneden en ook mijn mond kon geen moeite meer nemen om nog enigszins plausibel een glimlach te vertonen. Sterker nog, zelfs een gemaakte glimlach kon er niet van af. Toen eindelijk mijn bus er was, stapte ik in. Natuurlijk struikelde ik al bij binnenkomst en viel ik letterlijk met mijn vouwfiets de bus in. Net zoals je wel eens met de deur in huis kan vallen. Met mijn mond op standje pruillip en mijn wenkbrauwen op half elf, zocht ik een plekje voor mij en mijn inmiddels beste vriend “Vouwfiets”. Want ondanks dat ik er erg veel kwelling mee heb, redt hij mij wel telkens weer uit de nood. Ik kan wel zeggen dat hij toch wel mijn edelsteentje van het jaar is.

Goed, ik zat dus in de bus met een humeur waar je bang van wordt. Komt daar een oude meneer aan, die zichzelf even naast mij en mijn aanhang wurmde. Het paste als een priester bij een prostituee. Net niet dus. Tot overmaat van ramp begon de verrimpelde rat ook nog zijn oh-zo-bijzondere levensverhaal aan mij op te dringen. Althans dat dacht ik.. Maar toen ik mijn oortjes van mijn ipod uit mijn oren haalde om hem te vragen of ik er langs mocht om ergens anders te gaan zitten, besefte ik dat deze oude man helemaal niet over zichzelf aan het praten was. Nouja, het ging wel over wat hij had meegemaakt, maar ongemerkt bezocht hij toch mijn gedachten en probeerde hij deze te beïnvloeden. In plaats van grommig een andere plek te vinden in de bus, bleef ik rustig zitten. Ik luisterde. Hij vertelde zijn dag. Over zijn vrouw. Over hoe erg zij altijd van de zee genoot. Dat ze daar elke zondag naartoe gingen. Dat ze dan samen hand in hand langs de kust wandelde. In de regen, in de zon, in de drukte of heel alleen. Ze genoten. Ik vroeg me af waarom hij nu alleen in de bus zat. Het was immers zondag en als ik hem moet geloven dan zou hij die dag met zijn vrouw naar zee zijn gegaan. En terwijl hij me vertelde dat hij die ochtend het as van zijn vrouw had uitgestrooid in de zee, drong het tot me door. Deze oude, verrimpelde rat was veel meer dan dat. Hij was een lief, bejaard mannetje die mij graag wilde helpen te genieten van momenten. Plots konden mijn moeheid, mijn drukheid en mijn woestheid mij gestolen worden. Het zijn de kleine dingen die het doen.