De kracht van de spiegel

Even een klein, persoonlijk peptalkje.

Ze vinden mij aandoenlijk. Aandoenlijk.. Het woord alleen al. Alsof me iets is aangedaan. Iets waardoor ik minder kracht uitstraal. Alsof ik zelf nergens toe in staat ben. Alsof er voor me gezorgd moet worden. Ik wil juist zo zelfstandig overkomen. Maar doe ik dat wel op de juiste manier? Betekent zelfstandigheid dat ik alles alleen moet doen? Dat ik niet om hulp mag vragen? Dat ik niet mag communiceren over dingen waar ik tegenaan loop? Leer ik daar wat van? Heb ik daar wat aan? Kan ik dan zeggen dat ik wat gedaan heb? Ik?

Dat antwoord is heel kort en bondig; Nee. Het gevolg is dat ik mezelf steeds verder vast laat lopen. Alsof ik een schroef ben waar alsmaar aan gedraaid wordt, tot 'ie zo vast zit dat er geen beweging meer in te krijgen is. Dan sta ik op hold en gebeurt er helemaal niets meer. Nee, dat is lekker zelfstandig! Dus, is dit de juiste manier? Nee.. Maar wat wil ik dan? Ik wil werken. Ik wil actie. Ik wil bloed, zweet en tranen. Zodat ik trots kan zijn op wat ik presteer. Zodat ik kan zeggen dat ik er alles aan heb gedaan. Ik.

Aandoenlijk.. Dat geeft me echt een slap en wattig gevoel. Misschien ben ik dat ook wel? Maar is dat erg? En is het feit dat ik mezelf daar nu bewust van ben dan ook slap en wattig? Of geeft me dat nu juist de kracht? Ik denk het wel. Want doordat ik het als "negatief" opvat, wil ik er wat mee. Ik raak nog gemotiveerder om mijn ware aard te laten zien. Te laten zien wat ik nou daadwerkelijk in me heb. Waar mijn bloed stroomt, waar mijn aders gaan. Het achterste van mijn tong onder hun neus te schuiven. Ja, kracht. Dat is het goede woord. Juist door de zelfbewustwording leer ik om te gaan met wie ik ben. Juist hierdoor kan ik met mijn kwaliteiten mijn zwakke punten ook eens in het zonnetje zetten. Ik moet mijn kwaliteiten gebruiken om aan mijn leerdoelen te voldoen. En vooral de wereld om me heen daarbij gebruiken. Er gebeurt zoveel. Er is zoveel om te ontdekken. Er is zoveel om te zien. Zoveel om te leren. Andere mensen kunnen me juist de handvatten geven waar ik wat mee kan. De juiste schroevendraaier die de schroef weer in beweging weet te krijgen. Die de schroef bevrijdt van de onzekerheid en misschien zelfs de onwetendheid. En wat ik daar verder mee moet, DAT moet ik zelf doen. Dat geeft me de gelegenheid om verder te lopen. Om mijn schroef los te draaien, uiteindelijk te laten voor wat het is en tot slot een spijker op de kop te slaan. En dat, dat heet zelfstandigheid. Dan kan ik zeggen dat ik het gedaan heb. Ik.

In de spiegel kijken deed ik niet graag. Maar nu ik inzie wat het met me kan doen, wat het voor me kan betekenen, welke weg het me laat inslaan en welke vooruitgang het me kan geven, heb ik er voortaan altijd een bij me op zak. Spiegels laten mij stilstaan. Stilstaan bij wie ik ben en waar ik sta. Stilstaan om vervolgens verder te gaan. Confrontatie geeft mij actie.

Zo. Ik ben er klaar voor.
Ik ga het doen.
Ik!