Koffieboon of theeleuter?

Bij mij op mijn werk zeggen ze dat ik lastig ben. En dan bedoelen ze vooral lastig wanneer de pauzes aanbreken. Vijf minuten voor de pauze gaat er altijd braaf iemand naar achter om te zorgen dat er koffie en thee gezet wordt. Precies genoeg, voor ieder wat wils. Nu heeft iedereen zo zijn vaste drankje en wisten ze dus altijd exact hoeveel koffie en hoeveel theewater ze op moesten zetten. Maar toen kwam ik..

“Lotte wat drink je?”

*Lotte kijkt slaperig op, nog in haar ogenwrijvend denkt ze na. Ze moet wakker worden.* “Hm, doe maar koffie.”

..De volgende dag..

“Lot kom je? Ik heb koffie voor je gezet!”

            “Oh, kan ik misschien ook thee krijgen?”

“Hm, dan moet ik zo nog even wat water opzetten.”

..De volgende dag..

“Lot, ik heb lekker thee voor je gezet, kom maar gauw naar binnen.”

            *Nog moe van de slechte nacht kijkt Lotte op.* “Is er ook nog koffie?”

“Zal zo nieuwe voor je zetten.”

Iedere ochtend staan ze weer voor een verrassing. Gelukkig kunnen ze er wel om lachen. Ze zijn nu op het punt aangekomen om proberen te achterhalen wanneer ik koffie en wanneer ik thee drink. Zo is het spel “Raad de Lotte lust” ontstaan. Helaas gaat dit spel ze nog niet goed af. In principe zou het heel simpel kunnen zijn. Het hangt van mijn gemoedstoestand af. Ben ik moe en heb ik nog naweeën van mijn ochtendhumeur, dan drink ik koffie. Heb ik het koud en loop ik te kleumen, dan drink ik thee.

Wanneer je dit kunt inschatten, kom je al een heel end. Maar laat er zo nu en dan ook nog een tweede kink in de kabel zitten. Er bestaat namelijk altijd nog de kans dat ik afwijk van mijn ingewikkelde beredenering, en het nog ingewikkelder maak waardoor je flabbergasted achterblijft. Want hey, wat zien we daar. Juist, natuurlijk liggen er obstakels op de weg. Laten we hierbij namelijk de boosdoenende factoren die meespelen en de hele simpelheid in één klap omver blazen niet vergeten. Want wat nou als ik moe ben EN het ontzettend koud heb? Dan moet ik prioriteiten gaan stellen. Keuzes maken. En laat dat nou net iets zijn waar ik een godsgloeiende hekel aan heb..

Wil je dit of wil je dat? Lust je aardappels of rijst? Hou je van blauw of van geel? Doe je zus of doe je zo? Ga je naar Rome of Parijs? Neem je slippers of sandalen? Kom je mee of blijf je thuis? AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAllemaal vragen waarbij ik gillend, met mijn handen in de lucht zwaaiend, olifantstappend of misschien zelfs aapslingerend door de kamer ren. Geef me een vraag en ik begin te twijfelen. Want wat nou als links toch beter blijkt te zijn dan rechts? En stel je voor dat ik veel meer aan dit blijk te hebben dan aan dat. Hersendodend noem ik het. Zodra ik een vraagteken zie, gaat er een soort alarmbel af. Mijn hersencellen draaien overuren en mijn hart klopt volle toeren. Mijn bloed stroomt in de volste versnelling en mijn haren krioelen als vanzelf overeind. Mijn lichaam raakt uitgedroogd van al het zweet dat ik verlies en om de vijf minuten wordt mijn maag geleegd. 

Keuzes, keuzes, keuzes. Een keuringshuis van paden en laantjes waarbij je moet gaan wikken en wegen. Nee, geef mij maar gewoon een vooraf vastgesteld menu. Niks geen afwegingen. De Hitler die het woord “afwegen” heeft uitgevonden, mag van mij zijn neus vol stauwen met knikkers. Alles heeft goede en minder goede kanten. Hoe kun je nou weten welke goede kanten je beter kunt gebruiken dan de andere. Nee. Ik word er gek van. Als er ooit nog iemand is die de wereld wilt verbeteren; vind een keuze-maak-apparaat uit en ik ben van jou. Vanaf die dag, zal ik alleen nog maar thee drinken. Of toch koffie..