Spetter spieter spater, kreeften in het water..

Ik lees kranten en tijdschriften altijd alleen om feitjes te lezen over mijn sterrenbeeld. Ik ben een kreeft en daar heeft het universum nogal wat dingen voor vastgesteld. Net als voor alle andere sterrenbeelden overigens. Maar op de een of andere manier kan ik mij er altijd verdomd goed in vinden. In die kreeftenfeitjes. Zo heb ik volgens de sterren vaak last van mood-swings, ben ik overgevoelig, stel ik mij onbereikbaar op en behoor ik tot de gelukkigen die het voor elkaar hebben gekregen een nog ingewikkelder brein te creëren dan de gemiddelde vrouw al heeft. Nu hoor ik je denken, wat een ongelooflijke last moet het zijn om een kreeft te zijn. Maar ho, laten we geen overhaaste conclusies trekken. Ik heb ook goede kanten. Zo ben ik erg romantisch, ben ik koning in het verrassen van iemand, ben ik zorgzaam en sta ik al-tijd voor je klaar. Althans ze zeggen het. De sterren. En ik moet toegeven.. soms schrik ik wanneer ik zulke dingen lees. De uitspraken die bekend zijn over mijn sterrenbeeld zijn soms zo waar dat ze eng worden. Mooi vind ik dat. Dat iets je zo kan raken waar je totaal geen invloed op hebt. Dat iets je zo kan kennen, zonder dat ze je echt kennen. Dat iets al van te voren bepaald hoe jij in elkaar zit. En dat ik ondanks mijn onbereikbare mysterieusheid, toch altijd ontraadseld kan worden door mijn grote vrienden de Sterren.

Ik kan eigenlijk wel zeggen dat die vrienden van mij, mijn leven beïnvloeden. Ze voeren behoorlijk veel macht op mij uit. En ik heb het zelf vaak niet eens door. Soms laat ik mijn beslissingen hier te erg van afhangen. Alleen al om zelf het keuzes maken te vermijden. Ik ontloop namelijk het maken van keuzes. En de sterren helpen mij. Ze voelen mij aan. Maar zelfs als ik nog niet eens besef dat ik voor een keuze sta, kunnen zij ervoor zorgen dat ik toch keuzes ga maken. Dan is dit totaal niet nodig en maak ik overhaaste beslissingen. Zo las ik laatst dat een kreeft nooit gelukkig is, alleen wanneer hij/zij langs het water woont. Ha.. Water.. Ik keek om me heen. Water.. Tsja. Laat ik nou net niet langs het water wonen. Dus ja hoor, de alarmbellen gingen al rinkelen, en nog voor ik het kon beseffen had ik mij iets in mijn hoofd gehaald. Ik moet naar het water. Wat nou als ik in een grote droom leef, waarin ik nog helemaal geen echt geluk ken? Wat als het geluk dat ik tot nu toe gevoeld heb allemaal schijn blijkt te zijn? Wat als alles een fopje is?

Wat als, wat als, wat als. Daar heb je het alweer, het afwegen. Het afwegen komt me mijn neus uit, en het overwegen om me over te geven aan de sterren maakt me zwak. Ik moet hier iets mee, ik kan hier iets mee. En nog net optijd, net voordat ik op weg naar het park was om een hutje te bouwen langs de vijver, net voordat ik mijn hele leven overhoop ging halen, net voordat ik de verkeerde beslissing zou nemen, net voordat ik mezelf in een grote waterval zou laten vallen, trok ik aan de bel. Lotte, neem dat afwegen nou voor lief en doe één keer iets wat je zelf beslist. Laat de sterren in hun waarde, maar luister alsjeblieft voor één keer echt naar jezelf. Dus dat is wat ik deed. Ik bleef veilig in mijn eigen, vertrouwde omgeving wonen en hou het bij iedere ochtend simpelweg een vreugdedansje onder de douche. Als ik zelf niet naar het water kan, dan haal ik het water maar naar hier. Zo doe ik geen domme dingen, maar luister ik toch nog een beetje naar de sterren. En wanneer het regent, heb ik feest.