Doe-het-zelf therapie

Ik zit in therapie. Eigenlijk al heel lang. Geen echte therapie, waarbij je onderuitgezakt op een bank ligt, met tegenover je een bruinharige met bijpassende kleur ogen, lief uitstralende, ja- knikkende mevrouw in een grote draaistoel waarmee ze om de vijf minuten van links naar rechts beweegt. Nee, niet zo eentje als in de grote, bekende, amerikaanse films waarbij je het gevoel hebt dat je volkomen begrepen wordt, terwijl de therapeut in kwestie in feiten alleen een ongelooflijk slechte poging doet tot geconcentreerd luisteren. Nee. Ik heb het over een volledig eigen ontwikkelde therapie. En het helpt. Eerst gebeurde dat onbewust, ik dacht dat ik het gewoon leuk vond. Nu weet ik waarom ik het doe. Ik kijk namelijk naar GTST. En sinds kort besef ik me wat voor invloed dat op mij heeft. Ja echt, buiten het feit dat ik het gewoon even heerlijk vind om met mijn verstand op nul en mijn benen in de lucht voor me uit te staren, heeft het ook nog eens een functie op mijn hersenen. De kwaaltjes die er in mijn ogen uitzien als loeigrote wereldproblemen, verdwijnen bij het kijken van dit programma als sneeuw voor de zon. Als muizen voor katten en misschien zelfs als joden voor Hitler.

Mijn liefdesontwikkeling is een ingewikkeld onderdeel van mijn leven. Althans, dat dacht ik. Maar vergeleken met het dramatisch complex en treurig leven van bijvoorbeeld een Nina Sanders, mag ik blij zijn met het mijne. Ontvoerd zijn in je jongere jaren, verlamd raken, bijna vermoord zijn door een jaloerse “vriendin”, ouders die je niet geloven en je bijna naar een gekkenhuis willen sturen, gedumpt worden door je man die vervolgens nog voor de scheiding op de vlucht slaat, zonder dat je het weet gebruikt worden door de nieuwe liefde waar je je na de dumping van je man volledig op gestort hebt. Als ik dat zo allemaal eens op een rijtje zet en me dan besef hoe Nina er nog altijd even sterk en vrolijk bij huppelt, dan mag ik niet klagen en inzakken met mijn superzorgzame familie en lieve vrienden die altijd voor mij klaar staan. Wat zijn mijn problemen dan nog? Juist, ze zijn geen problemen. Hoewel ik altijd van mening ben dat ieders problemen, ongeacht de grootte of waarde van het probleem, een even erge impact op de probleemeigenaar kunnen hebben. Iedereen reageert anders op problemen, en voor de één is een dode hond net zo erg als een geamputeerde arm is voor de ander. Toch geeft deze soap een twist aan mijn gedachte. Op de één of andere manier weten ze het altijd zo te spelen dat ik mijn problemen niet meer als last ga zien. Want is een blauwtje lopen dan bijvoorbeeld echt zo’n “ik-heb-een-waardeloos-leven-en-ik-blijf-voor-altijd-alleen”-veroorzaker? Kijk een avondje GTST en je hebt je antwoord.

Ik laat een traantje vallen als ik om zes uur op moet staan, maar als ik zie dat Sjors huilt omdat ze Bing in zijn buik heeft gestoken, moet ik bij het horen van mijn vroeg loeiende wekker eigenlijk stiekem gewoon een beetje lachen. Ik raak gefrustreerd als een vriendin van mij 20 minuten te laat is, waardoor we niet optijd bij de film komen, maar als ik zie dat Jack zijn vlucht om tot hereniging met zijn geliefde Lorena te komen mist omdat hij in zijn haast wordt aangereden door de ex van zijn zus, bedenk ik me dat ongegeneerd met een filmpje languit op de bank liggend nog vele malen beter is dan een avondje bios. Ik word boos wanneer ik mezelf weer eens voor de gek heb gehouden met het verliefd worden op een jongen, maar als ik zie dat Rick en Nuran zichzelf voor de gek houden door te gaan trouwen met een willekeurige vrouw/man, waardoor ze hun liefde voor elkaar volledig tekort doen, dan ben ik blij dat ik die puberige verliefde opwelling snel weer kan vergeten en zo de kans om mijn ware liefde tegen het lijf te lopen weer vergroot. Ik werd gek van al de nietszeggende onderzoeken die ik kreeg toen mijn niemandsbegrijpende beenprobleem opspeelde, maar als ik zie dat Maxime vals wordt beschuldigd door iedereen (o.a. haar bloedeigen broer) voor poging tot moord, daardoor alles kwijtraakt inclusief haar huis, in het ziekenhuis belandt en er weet ik het wat aan over houdt, dan durf ik niet eens meer een klein gilletje te geven als ik alleen al mijn teen stoot.

Iedere avond om 20.00 uur neem ik dus weer braaf plaats voor de televisie. Het is een soort must geworden. Een primitieve levensbehoefte. Ik heb het nodig, anders ben ik niet gelukkig. Triest zou je zeggen. Dat de grootste bullshitsoap ever je moet helpen gelukkig te worden. Maar waarom mag je van therapie geen genot maken? Jezelf gelukkig maken is geen zonde. En als het helpt, wat let je dan nog? Triest of niet triest, GTST is mijn ding. En dat blijft het.