De diepgang van de mogelijkheden

Het onmogelijke. Waarom is hetgeen dat je het aller-graagst wilt altijd net hetgeen dat eigenlijk juist niet in jouw plaatje past? Het stokt je vloeiende levenslijn als een vis zonder water. Als een boom zonder wortels. En misschien zelfs als een opa zonder bril. Gewoon onmogelijk.

Er werd mij laatst gevraagd wie ik over 10 jaar ben en waar ik dan sta. Toen ik daarover na ging denken, schrok ik een beetje. Ik wil bijvoorbeeld op mijn 26^ste mijn eerste kind hebben.  Voor die tijd moet ik dus een schat van een vent vinden met wie ik het liefst ook nog voor die tijd gelukkig getrouwd ben. Ook wil ik nog enige tijd backpacken in Verweggistan. Voordat ik überhaupt weg kan, moet ik mijn studie hebben afgerond en genoeg bijeen hebben gespaard. Maar daarvoor moet ik eerst een leuke, goede baan vinden. Maar hij moet niet te leuk zijn, want ik moet wel na een tijd weer weg om mijn reis waar te maken. Ook wil ik als ik eenmaal weer gelukkig thuis ben, zorgen voor een heleboel broertjes en zusjes voor mijn eerste kindje. Dat gaat duur worden. Dat wil zeggen dat ik een heel erg goed betaalbare baan moet hebben. Maar ik studeer voor een baan in de zorg. Dat wordt dus niets. Ik moet dus eigenlijk een andere richting op. Ik moet een andere opleiding gaan volgen. Maar dan wordt de zaak om al mijn hierboven genoemde levensbehoeften vóór mijn 26^ste te waarborgen nog onmogelijker dan hij al lijkt. Dit is dus onmogelijkerderderst. Dat betekent dat mijn schat van een vent, eigenlijk gewoon een vent van een schat moet zijn. Dat hij miljoenen op zijn bankrekening moet hebben om mij met mijn miezerige zorgsalarisje en onze twintig kinderen te kunnen onderhouden. Oke vooruit, duizenden is ook goed. En eigenlijk wil ik ook dat voor die tijd mijn boek af is. En nog zo briljant dat ik er zelf bakken met geld aan verdien, zodat mijn man tegen mij opkijkt. Maar dat vergt zoveel tijd dat ik ook dan geen minuut meer over hou om al mijn hierboven genoemde levensbehoeften te waarborgen. Zelfs geen minuut om voor mijn kinderen te zorgen. Dit is dus nog onmogelijkerder dan het onmogelijkerderderst.

Snel 1,2,3 antwoord geven op de vraag wie ik over 10 jaar ben en waar ik dan sta, kon ik dus niet. Wat ik wel kon, was nagaan waarom ik zoveel uitstippel. Waarom ik mijn fucking hele levensplan tot aan mijn veertigste zo achter elkaar op kon ratelen. Mogelijk of niet, ik wist wat ik wilde. Maar waarom zou ik dit al willen weten? Als het echt waar kon zijn wat ik zojuist allemaal heb opgesomd, dan zou ik toch helemaal geen plezier meer ervaren? Dan zou ik toch niet eens echt gelukkig kunnen zijn? Dan zou ik, ondanks dat ik alles had waar ik van droomde, geen moment verrast worden door mijn kunnen. Ik wist toch al zo goed hoe het er allemaal uit zou gaan zien, waarom zou ik het dan nog moeten meemaken. Geen benul hebben is frustrerend. Althans dat dacht ik. Na het serieus overdenken van mijn levensplan, schaafde ik die gedachte bij. Want wat is er nou leuker aan het leven dan het ‘niet weten’? Aan het fucking afvragen waar je het allemaal voor doet en het niet kunnen voorspellen wat je waar naartoe brengt? Het versteld staan van je kunnen, van je doen en van je laten.

Dat 'niet weten' is wel eng, dat geef ik toe. En ik weet dat er veel mensen in de wereld zijn die de controle het liefst in eigen handen houden. Die alles maar al te graag van te voren uitdenken. Die liever met een parachuut  uit een kilometershoog vliegtuig springen met in hun achterhoofd vasthoudend dat hun familie hen onderaan met open armen staat op te wachten, dan dat ze uit datzelfde vliegtuig moeten springen, zonder te weten wat er daar beneden te doen of te zien is. Dat klinkt ook best logisch. Ik hoorde zelf ook bij die eerste groep mensen. Maar in principe heb je bij allebei de gebeurtenissen evenveel kans op geluk. Alleen de ene kans geeft je zekerheid en dus je familie. De andere kans geeft je verrassing en dus hoop. Hoop op geluk. 

En hoop is nou net waar het in het leven om draait. Hoop is waar je op kunt bouwen. Hoop is waar je naartoe kunt leven. Je kunt erop afgaan, zonder dat het saai wordt. En natuurlijk, je wilt vaak een doel voor ogen hebben om jezelf nuttig te voelen. Dat klopt. En dat mag ook. Maar moet je daarvoor per se al de controle in eigen handen hebben? Moet je daarvoor heel die ellenlange weg uitstippelen? Moet je daarvoor in de stress raken als je even een moment van die weg afwijkt? Dat je net een andere richting inslaat, omdat je dat toch beter aanstaat. Who cares. Wees blij. Onverwachte wendingen zijn vaak de bijzonderste wendingen. Dus weg met mijn twintig-kinderen-plan. Ik spring in het diepe.