Lotte zet haar bloedneus af

Waarom ik niet van bloedneuzen hou? Bloedneuzen zijn naar, bloedneuzen zijn vies en bloedneuzen zijn nep. Ze geven je het gevoel alsof al je ingewanden zich langzaam door je neusgat naar buiten proberen te wringen. Wat natuurlijk onmogelijk is. En al helemaal niet waar. Het voelt naar omdat je heel de denkbeeldige weg die het bloed aflegt, tot op de kleinste afslag, in je tenen voelt. Nog zonder überhaupt te zien waar de ophoping zich bevindt, wil je raden op welke plaats hij zit. Het is een beetje als dat spelletje waarbij iemand met zijn vingers aan de binnenkant van je arm omhoog kruipt en jij met je ogen dicht moet raden wanneer hij op het midden is. Altijd gokte je fout. Zo ook hier. Want op het moment dat er zich in plaats van een hoop vol met alle ingewanden die jij zojuist in je hoofd hebt opgesomd, gewoon een druppeltje bloed uit je neus weet te ontpoppen, blijkt alles wat je daarvoor voelde niet te kloppen. Al die voorbereiding. Al die stressaanvallen. Al die tranen met tuiten. Al die gedachten die je ieder moment het einde van de wereld konden laten zien. Alles voor niets. Bloedneuzen zijn naar. Bloedneuzen zijn vies. En bloedneuzen zijn nep. Dat zou dan ook gelijk de enige reden zijn die ik kan bedenken waarom de uitspraak “doen alsof je neus bloedt” de wereld in is gekomen.

Want wat is nou doen alsof je neus bloedt? Juist. Doen alsof er niks aan de hand is, terwijl je eigenlijk maar al te goed weet dat er dingen spelen. Nep dus. En net zoals de bloedende neuzen, heb ik een even grote, al dan niet een nog grotere hekel aan bloedneuzende mensen. Tot voor kort had ik dus ook een bloedhekel  aan mezelf. Ik kon goed doen alsof mijn neus bloedde. Daardoor voelde ik me sterk. Daardoor voelde ik me goed. Daardoor voelde ik me alsof ik de eer aan mezelf had gehouden. Maar waarom zou 'doen alsof' mij in godsnaam eer geven? 'Doen alsof' is niets minder dan situaties uit de weg gaan. Dan dingen die er toe doen vermijden. Dan gevoelens bewust over het hoofd zien. Bij 'doen alsof' speel je met gevoelens en dan vooral met die van jezelf. Want als je het goed speelt, zal de ander niks door hebben. En terwijl jij vrolijk rondhuppelt, denkend dat je de ander in ’t ootje hebt genomen, ben jij het uiteindelijk die voor de gek gehouden wordt. Door nota bene je eigen bloedneuzende zelf. En wat schiet je ermee op? Een jij die van voren niet meer weet wat je van achter moet voelen en een ander die er niet eens erg in heeft. Dus wat heb je er aan? Een naar gevoel. Een vies gevoel. Een nep gevoel. En laat dat nou net alles behalve sterk, goed een eervol zijn.

Het is belangrijk om te beseffen dat sommige dingen er wel toe doen. Dat het naast dat het om de ander, altijd ook om jezelf gaat. Het is belangrijk dat je dingen uitspreekt die belangrijk zijn. Niet alleen naar de ander, maar ook naar jezelf. Iets uitspreken geeft al zoveel vrijheid. Zoveel kracht. Zoveel goeds. En zoveel eer. 9 van de 10 keer zal dan blijken dat de drama, waar je gevoel je al die tijd bang voor maakte, helemaal niet zo dramatisch is. Het zal alles behalve naar zijn. Alles behalve vies. En alles behalve nep.  

Dus terwijl ik voortaan bij een opkomende bloedneus nog steeds zal denken dat al mijn ingewanden een uitweg proberen te vinden door het meest onmogelijke gat in mijn lichaam, zal ik lachend in de spiegel kijken als achteraf blijkt dat er niets meer dan een lief, klein straaltje bloed over mijn lip heen dribbelt.