Het "groenere" gras aan de overkant

Dat blonde, lange, golvende haar van dat meisje in de trein. Dat prachtige droomhuis op die hoge berg in Spanje, dat soepele, charmante loopje op die iets te hoge killing heels, die gespierde, lekkere hunk aan de zijde van je aartsrivaal, die twinkelende, blauwe pretoogjes van je nichtje van zes, die eigenaardige mysterieusheid van dat onopvallende klasgenootje, die goedgezinde vrolijkheid van je altijd blije collega, die ogen-uitkijkende wereldreis over verre, vreemde landen, die overtuigende vastberadenheid van je grote, stoere zus, die overvolle rijkeluis-zakken vol goud- en zilverwaren, die waaghals van een buurjongen die nergens bang voor is...

Allemaal dromen, allemaal prachten, allemaal hopen, allemaal smachten. Het zijn juist de dingen die je niet hebt, waar je zo naar verlangt. De dingen die je op dat moment niet kan zien. Zelfs niet kan vastpakken, misschien.

Ik neem het je niet kwalijk, ook ik betrap mezelf er steeds op. Zoals afgelopen donderdag 14 februari 2013. Valentijnsdag. Doemsdag. Ik verloor mezelf weer eens aan overbodige gedachten. Ik was aan het werk. Verloren en verlaten. En terwijl ik in mijn pauze alle op facebook binnenstromende verliefde statusupdates voorbij zag komen, raakte ik steeds meer gefrustreerd. Mijn schatje dit, mijn poepie dat, mijn liefie zus, mijn beertje zo. Chocolaatjes hier, hartjes daar, kusjes links, knuffeltjes rechts. Bep en Koos hebben een relatie. Truus en Toos zijn aan het genieten van. Hans en Greet maken sushi. Frans en Saar hebben een date. Liefde, liefde, liefde. Overal was liefde. En waar was ik? Ik was aan het werk. Alleen. Zonder liefde. Treurig hielp ik de jongen die later die dag bij mij aan de kassa een lingeriesetje kwam afrekenen. "Voor mijn vriendin", zei hij met een lach. Het knaagde en knaagde. Het eenzame gevoel begon mijn lichaam langzaam te verbrijzelen. Eenzaamheid. Medelijden. Treurigheid. Ongeluk.

En dát is nou net waar ik me zo aan irriteer. Waarom laten wij ons geluk van dingen afhangen? Kijk.. Op een dag besef je dat je gelukkig bent, dan plots komt er een doel op je pad dat je graag bereiken wilt, na een tijdje kom je erachter dat je het doel niet in handen krijgt, je wordt ongelukkig, misschien zelfs verdrietig. Je stemt je geluk af op je doel en voor je het weet ben je er alweer ingetrapt. Want was je voordat je dat doel überhaupt voor ogen had niet gewoon gelukkig? Was je niet gewoon blij met wat je had? Dus waarom zou je nu, zonder dat doel behaald te hebben, niet nog steeds zo gelukkig kunnen zijn als vóór die mislukte poging tot doelbehaling? Juist. Dat is waar wij onszelf keer op keer verliezen. Waarom kunnen wij niet (/nauwelijks) gewoon gelukkig zijn met wie we zijn en wat we hebben, i.p.v. ongelukkig met wie we niet zijn en wat we niet hebben? 

Wat er gebeurde toen ik me besefte dat het volkomen belachelijk was dat ik me zo op anderen focuste i.p.v. op mezelf? Toen ik mezelf al door elkaar schuddend begon af te vragen waarom ik zo smachtte naar het hebben en houwen van de ander? Nou. Ik realiseerde me hoe gelukkig ik eigenlijk moet zijn met wie ik ben en wat ik heb. Wie ik heb en wat ik doe. Waar ik sta en waar ik ga. Hoe ik val en hoe ik opsta. En terwijl ik met een lach op mijn gezicht het anonieme liefdesgedichtje las dat op dat moment op mijn telefoonscherm binnenploepte, maaide ik het groenere gras aan de overkant. Ik zaaide nieuwe zaadjes in mijn eigen tuin. Ik genoot weer. Waar ik dan zo van genoot? Van mijn leven. Mijn eigen leven. Mijn groene grasserige leven.