De boterham met pindakaas

“Don’t wait for the perfect moment. Take the moment and make it perfect.”

Ik betrap mezelf er vaak op dat ik naar momenten toe leef. Niks mis mee, zou je zeggen. Een droom. Doelstrevend. Onderweg naar.. In principe best heerlijk om ergens naar uit te kunnen kijken. Maar toch heb ik het idee dat het niet altijd ‘uitkijken naar’ is. Het is namelijk niet altijd fijn. En dit belemmerd me soms in het genieten van mijn leven. Het positief ervaren van het hier-en-nu.

Ik studeer voor creatief therapeut en het lijkt alsof ik de afgelopen drie jaren voorbij heb zien vliegen, zonder dat ik ook maar überhaupt stil heb gestaan bij wat ik allemaal gezien en geleerd heb. Ik kwam er namelijk achter dat ik vooral bezig ben geweest met de dingen waar ik niet goed in was en die ik niet makkelijk behaalde. Chaos bijvoorbeeld. Ik ben niet goed in het creëren van chaos. Wel in mijn hoofd, dat helaas wel. Maar niet voor m’n neus. Het is niet tastbaar. Best fijn toch? Want wie wil er nou chaos? Nou.. Eigenlijk wil dus iedereen chaos. Chaos heb je nodig. Chaos wordt vaak opgevat als negatief. Maar als je goed kijkt, kan chaos je zoveel inzicht geven. Het keert jezelf even binnenste buiten. Schudt je van top tot teen door elkaar. Het verschuift dingen. Laat zelfs dingen wegvallen. Geeft je tegelijkertijd nieuwe doorgangen. Meer ideeën  Andere ideeën  Ik had dus chaos nodig. Ik wil tenslotte een goede therapeut worden. En als ik mezelf niet volledig binnenste buiten kan keren op papier, waarom zou ik, als creatief therapeut in opleiding, dat een ander dan wel kunnen laten doen? Zo ben ik op dit moment dus bezig met het doel “chaos creëren”, en kom ik verschillende dingen tegen. Vooral mezelf. Dat heeft me doen nadenken. En ik besefte me dat ik mezelf de afgelopen studiejaren al heel wat keren meer ben tegengekomen. Telkens liep ik ergens tegenop. Moest ik ergens doorheen. Onderdoor. Overheen. Ik werd er moe van. Vond het soms zelfs niet eens meer leuk. Maar ik moest en zou een goede creatief therapeut worden, dus moet ik aan mezelf werken. Althans, dat was wat ik op een gegeven moment alleen nog maar dacht. Natuurlijk zijn er altijd leerpunten en dingen die ik kan verbeteren. Maar daarnaast zijn er ook nog kwaliteiten. De dingen die ik al wel kan. En die verloor ik soms uit het oog. Ik was telkens zo bezig met het streven naar het ‘goede therapeut’ zijn, dat het niet meer tot me doordrong dat ik al heel veel geleerd heb. En dat is dus precies waar ik de afgelopen dagen eens even mooi bij stil ben gaan staan. Wat heb ik bereikt? Ik heb mezelf inmiddels al zo erg ontwikkeld dat ik drie jaar geleden echt niet had kunnen geloven, zelfs niet durven dromen, dat ik hier nu zo op dit punt zou staan.

Ik vroeg me af wat het dan was waarom ik hier nu pas bij stil ben gaan staan. Waarom ik dit nu pas in zie. Het antwoord weet ik nu. Omdat ik teveel bezig ben geweest met de toekomst. Ik wilde dit worden. Ik wilde dat kunnen. Ik wilde zus zijn. Ik wilde zo doen. Maar tevreden met wat ik op dat moment al kon, dat was ik niet. Ofja.. Ik zag het niet. Ik leefde naar een moment, in plaats van in een moment. En dat doe ik niet alleen bij mijn studie. Dat gebeurt namelijk wel vaker. Dat ik zo erg in mijn hoofd bezig ben met dingen die nog moeten komen, dat ik vergeet wat ik op dat moment al heb of aan het doen ben. Terwijl als ik de dingen die ik al heb zou uitwerken, en stil zou staan bij waar ik op dat moment al ben, dan zou ik op veel andere plekken terecht kunnen komen. Misschien zelfs wel op veel mooiere plekken. Wie weet. De overuren die mijn hoofd maakt gaan dus vooral over ‘dan’, ‘later’, ‘ooit’ en ‘hierna’. Écht genieten deed ik niet. Ja dromen. Ik genoot van dromen. Maar er zijn maar weinig momenten dat ik echt genoten heb van het hier-en-nu moment. Ik dacht wel dat ik ervan genoot, maar ondertussen was ik alweer bezig met die presentatie van volgende week. Ik zou bij wijze van spreken niet eens hebben genoten wanneer ik een boterham met pindakaas at. Ik smeer een boterham met pindakaas, omdat ik op dat moment zin heb in pindakaas. Ik vind het dus lekker en zou ervan kunnen genieten. Ik wil ervan genieten. Maar nog voordat ik het kan beseffen, dwaalt mijn gedachte af naar het tentamen dat ik morgen moet maken en die ik echt moet halen, dus ik moet straks nog wel even leren. Oja, en ik moet dat boek vandaag nog terugbrengen naar de bieb, want morgen is de uitleentermijn verlopen en anders krijg ik een boete. Misschien wil mama dan wel even met me mee, dan kan ik haar gelijk die leuke schoenen laten zien uit de winkel ernaast. Hap. Slik. Weg boterham met pindakaas. En terwijl ik nietsvermoedend in de veronderstelling ben dat ik zojuist heb genoten van een heerlijke boterham met pindakaas, heb ik geen greintje genot gevoeld. Het was niet eens heerlijk. Zat er wel pindakaas op? Omdat ik onlangs de geniale ingeving heb gekregen dat genieten van het hier-en-nu veel meer genot oplevert dan het streven naar later, at ik vanochtend een boterham met pindakaas. Ik at hem, ik proefde hem, ik genoot ervan. En weet je wat? Hij smaakte heerlijk.