Everything I'm not, made me everything I am

Stel je voor, je hebt net een geweldige bikini gekocht. Als je thuis bent trek je hem gelijk aan en bewondert je nieuwe aankoop zorgvuldig. Je straalt van oor tot oor en het lijkt erop dat de bikini voor jou gemaakt is. Totdat je opeens iets verschrikkelijks ontdekt.. Zitten daar nou putjes in je been?? Om het zekere van het onzekere te nemen, bestudeer je je been met een vergrootglas. Het zweet is je uitgebroken. Je bent er net achtergekomen dat je bovenbeen vol met cellulitis zit en dat terwijl de zomer al op de loer ligt. Je kunt wel door de grond zakken. Had je nou niet de benen van Doutzen Kroes kunnen hebben?

Zoiets denk je vast wel vaker. Had ik maar dit, of kon ik maar zo. Logisch hoor, ik neem je niets kwalijk. Zelf heb ik namelijk ook zo mijn momenten. Alleen ik heb me vandaag voorgenomen om tevreden te zijn met wie ik ben en wat ik heb. Ik heb me dit wel vaker voorgenomen, maar telkens zonder succes. Ik heb zelfs een keer heel mijn spiegel volgehangen met foto's en plaatjes van de lelijkste benen, buiken en gezichten, om zo mijn zelfbeeld wat omhoog te krikken. Iedere keer als ik in de spiegel zou kijken, zou ik mezelf mooi moeten vinden. Niets was minder waar. Ik zag natuurlijk wel dat ik niet zo lelijk was als die plaatjes, alleen ik ging me allerlei scenario's in mijn hoofd halen van ALS ik er ook ooit zo uit zou komen te zien. Dit leidde tot enorme drama's. Na een paar pogingen tot zelfverbouwing en na zelfs overwogen te hebben botox te laten spuiten, heb ik de plaatjes er maar weer van afgehaald. (Ik heb natuurlijk geen botox laten spuiten, dat dit duidelijk mag zijn). Maar dit keer heb ik er meer vertrouwen in. Ik kan tevreden zijn met mezelf en dat ga ik bewijzen ook. Ik heb vanmorgen namelijk de nodige motivatie gekregen om er alles aan te doen om mijn lijf zo te houden als het is. De fysio vertelde mij vanochtend namelijk best shockerend nieuws. Ze zei exact dit: "Als je niet voldoende loopt, is de kans op een beenamputatie GROOT." Ik zou er niet aan moeten denken om verder te moeten leven met maar 1 been. Gedachtens schoten door mijn hoofd. Van 'hoe heeft het zover kunnen komen' tot 'schiet mij maar in de kerstboom..' Maar na een paar minuten schoot er iets anders door mijn hoofd. Waarom zou je nog klagen over een lichaamsdeel dat net even niet naar je zin is? Waarom zou je nog wensen om iemand anders' benen te hebben?

Je hoeft helemaal niet perfect te zijn, dat is tenslotte niemand. Door wat ik nu doormaak, realiseer ik mezelf dat ik blij moet zijn met het feit dat ik uberhaupt een lichaam heb. Dat ik uberhaupt nog alletwee mijn benen heb. Nu ik weet dat er een kans op het kwijtraken van een been is, ben ik maar al te blij dat ze er voorlopig nog optijd bij hebben kunnen zijn. Ik heb er alles voor over om mijn been te kunnen behouden. En als ik daar dan net even wat harder voor moet rennen dan een ander, dan doe ik dat. Koste wat kost. Dus ben niet bang om jezelf te laten zien, ben juist blij dat je jezelf uberhaupt kunt laten zien.