Lotte in shape

Ja hoor, de zomer is alweer bijna voorbij. Dat betekent dat de sportschool weer voor de deur staat. De liters cocktails en kilo’s lekkernijen die deze vakantie een enkeltje slokdarm hebben gekregen, zijn helaas wat blijven hangen. De bijgekomen buik-, been- en bilvetjes moeten er weer worden afgetraind en dat gaat jammer genoeg niet met een vingerknipje. En om de ongezonde anorexia manier te vermijden, is de sportschool de meest geschikte plek. Althans, dat heb ik me laten vertellen. Ik heb me namelijk al in geen jaren meer laten zien in een sportschool. Waarom ik zo’n hekel heb aan sportscholen?

-          Mijn vorige avondmaaltijd komt spontaan naar boven bij het zien van meneer macho-man. Aangezien ik liever niet de anorexiatour opga, laat ik dat overgeven ook liever achterwege.. Patserige spiermalloten die met 1 vinger de wereld omver kunnen rollen, verpesten mijn humeur en dus mijn dag.

-          Met een vuurrode kop van inspanning door de sportschool lopen is nou niet bepaald charmant. Nou ben ik niet zo’n ijdeltuit die niet zonder make-up de deur uit zou durven gaan, maar er zijn grenzen. Dat tomatenhoofd is mij al vaak zat tot last, dus het vrijwillig opwekken hiervan is opzich niet heel erg nodig.

-          Het catwalkgehalte dat daar rondhangt.. daar kunnen vele modellen wat van leren. Maar hey hallo, wake up! Je loopt in een sportschool, niet in een parijse modeshow van coco chanel. Die kerel mag dan nog zo’n lekker lichaam onder zijn koppie hebben, zodra ie ermee te koop gaat lopen, kan ie het vergeten. Gewoon niet doen.

-          Opzich vind ik het ook niet erg nodig dat iedereen je kan bekijken. Sta je daar, in de meest vreemde houding ever je bilspieren te trainen, terwijl iedereen je verbaasd aanstaart hoe je het überhaupt voor elkaar krijgt je in die positie te wurmen. Vervolgens vraag je dat jezelf ook af, en nog voordat je iets kunt doen zit je in de knoop en kun je je niet meer wenden of keren.

-          Om het nog maar niet te hebben over het concurrentiegehalte dat zich ongevraagd opdoet. Denk je even rustig voor jezelf op de loopband een sprintje te kunnen trekken, staat je buurman je met zijn grote ogen aan te staren. Waarna je ook nog eens een aantal keer in je zij wordt gepord. Want stel je voor dat jij niet ziet hoe hard hij wel niet kan rennen! Natuurlijk moet jij, met je egostrelende dwangneurose, jezelf bewijzen en ga je de wedstrijd aan. Vervolgens zijn er twee opties. Je gaat of (1) frontaal op je muil omdat je benen niet zo snel zijn zich te verplaatsen op de steeds sneller draaiende loopband. Vervolgens wordt je gezicht volledig uit elkaar gescheurd en geschaafd, waarna een ziekenhuisbezoek noodzakelijk is en er plastische chirurgie aan te pas moet komen. OF (2) het verlies was zo vernederend dat de gehele sportschool je met brandende ogen in je rug de deur wijzen. Als je uberhaupt nog een beetje op adem bent gekomen, mag je blij zijn dat je nog net de kracht bij elkaar hebt kunnen rapen om met enigszins opgeheven hoofd de fitness zaal uit te lopen. Nou denk ik dat ik optie 1 er niet bij heb gezet omdat dit nou zomaar ineens zal gebeuren, maar dat dit meer te maken heeft met mijn ontzettende angst voor loopbanden. Laten we daar vooral niet over uitwijken. En aangezien optie 2 ook niet geheel egostrelend is, hoeven wedstrijdjes van mij dus niet per se.

-      En oke, ik geef toe: eigenlijk is mijn conditie gewoon 0,0 en val ik daarmee liever niet door de mand.

Nee. Mij niet gezien.   

Daar zat ik dan, met nog steeds de bijgekomen vakantiekilootjes aan mijn dijen hangend..

Toen kreeg ik opeens een briljante ingeving. Ik heb helemaal geen sportschool nodig! Ik heb mijn eigen sport al. Vlug rende ik de twee trappen op naar mijn kamer. (Geloof me, dat is al een goede warming up, en al helemaal met warm weer). Eenmaal boven (ietwat hijgend) aangekomen, trof ik een kamer vol met kleren aan. Waren al mijn kledingcrisissen die tot deze gigantische berg hebben geleid toch nog ergens goed voor. Tussen de berg door, waande ik een weg op zoek naar een enigszins staanbare plek. Ik rekte mijn armen uit en begon de kleren een voor een uit de berg te plukken, op te vouwen en neer te leggen. Na ongeveer 2 uur kon ik de vloer van mijn kamer weer zien en lagen er 5 torenhoge stapels kleding op mijn bed. Aangezien mijn kledingkast een verdieping lager was, moest ik nog 5 keer de trap af en op om de stapels in mijn kast te leggen. Inspanning 86473 was in zicht. Natuurlijk was het hiermee nog niet gedaan en hingen er nog steeds wat vetjes op mijn dijen. Maar ook hiervoor heb ik de meest briljante vervolgoplossing gevonden. Wat denk je van al die stapavonden? Heerlijk, het is vrijdagavond en je staat weer eens te swingen in de kroeg. Door je meest uitbundige dansmoves de vrije loop te laten gaan, blijf je in vorm zonder dat je ook maar door hebt dat je aan het ‘sporten’ bent. Tip van Lotte: vraag af en toe wat billenschud liedjes aan, want dat shaken is goed voor het wegwerken van de putjes. Om het een graadje moeilijker te maken voor de gevorderden? Draag hakken met plateauzolen. Niks is zo zwaar als het heel de avond in beweging blijven met torenhoge paardenhoeven onder je voeten. Vanaf nu is het dus een verplichting om minstens 3 keer per week in de kroeg te staan. En geen gemaar!

Door dit iedere week te herhalen, is Lotte straks totally in shape, zonder ook maar 1 stap die verdoemde sportschool in te hebben gezet. That is why awesome ends with ‘me’.