De wereld van muziek

Muziek is mijn oplossing. Voor alles. Het laat me zoveel gevoelens ervaren, dat ik er soms zelf bang van word. Gevoelens waarvan ik het bestaan niet eens af wist. Zet een willekeurig nummer op en ik betreed een zelf gecreëerde wereld vol genot, wonderen, absurditeit,  frustratie of misschien zelfs wel afschuw. Alsof ik onder invloed ben van drugs en me volledig afsluit van de buitenwereld. Helemaal weg van de mensen om me heen. Ik keer dan naar mijn wereld van emoties. Daar waar ik het altijd zo moeilijk vind mijn emoties te tonen, daar kom ik ze hier stuk voor stuk onweerlegbaar tegen. Zonder enige moeite ga ik de confrontatie aan. Mijn hart wordt als vanzelfsprekend gelucht. En het helpt al-tijd. Waar ik ook naartoe wil, wat ik ook kwijt wil, met muziek lukt het.

Laten we beginnen bij de wereld van Rock Indie. Al bij de eerste muzieknoot kan het gedaan zijn. Het pure geluid van de slagstrumenten in het nummer “paper aeroplane” van Angus and Julia Stone bijvoorbeeld. Ze nemen me mee de diepe oceaan in. Of ik nou wil of niet. Al op een zelfgebouwd vlot varend, kijk ik uit over het grote eiland dat voor me ligt. Ik trek mijn roeien in en ga op mijn rug liggen. Golvend drijf ik op het water. Hier en daar een vogel die zachtjes fluit, of het geluid van een vis die een golf induikt. Heerlijk. Terwijl ik op het vlot lig en zachtjes naar de geluiden van nu ook de snaarinstrumenten luister, sluit ik mijn ogen. Het geeft me rust. Ik raak volledig tot mezelf gekeerd en geniet van iedere noot. Als de noten langzaam tot hun outro komen en ik voorzichtig wakker word, ben ik een nieuwe ik. Ik ben weer leeg, ik ben weer vrij. Ik ben weer helder.

Er zijn ook momenten dat ik te down ben voor dit soort muziek. Als ik het dan op zou zetten, zou ik verzeild raken in een depressiviteit circuit. Om dat te voorkomen bestaan er ook middelen die mijn energie gehalte opkrikken. En dan heb ik het niet over die kleine, witte pilletjes. Nee dan heb ik het over Dubstep. Of je het nou hebt over de echte hardere dubstep of de wat bescheidenere zachte variant, beide hebben ze zo hun werking. Het is alsof er iets niet klopt aan de muziek, waardoor alles door de war wordt geschopt. De a-ritmische klanken geven me zo’n klap in mijn gezicht dat ik hoe dan ook wakker wordt geschud. En dan hoef ik niet eens aangeraakt te worden. Je zou zeggen dat dit soort muziek dan wel heel lelijk moet klinken, maar dat is het hem nou juist. Ondanks de foutieve samenhang vormt het toch een eenheid. Als vanzelf grijpen de noten mijn lichaam aan en voor ik het weet sta ik te bewegen op de beat. Langzaam gooi ik alles van me af en begin ik me steeds vrijer te voelen. Agressiviteit wurmt zich stiekem langs mijn aderen, maar toch blijft deze summier. Voilà, daar is mijn energie.  

Van popmuziek moet ik niks hebben. De top 40 waar je elke dag mee dood wordt gegooid door de media doet me niks. Juist door dat doodgooien. Door het zomaar naar iedereen toe te werpen en het vervolgens ook nog door iedereen plat gedraaid te laten worden, maak je het onbenullig. Het is niet meer bijzonder. Voor mij moet muziek uniek zijn, pas dan kan ik mij ook zo voelen. Het is iets van mijzelf. Mijn emoties zijn van mij en die wereld wil ik zo dichtbij mogelijk houden. Pas dan kan die plaat onbezorgd grijs gedraaid worden.

Buiten de genres die invloed hebben op mijn gemoedstoestand, speelt de songtekst hierbij ook een grote factor. De meeste mensen luisteren onbenullig naar een liedje en nog voordat ze überhaupt beseffen wat er gezongen wordt, vinden ze het al een hit. Puur en alleen omdat het zo lekker klinkt. Of nog erger: omdat MTV het uitzendt. Maar luister je naar de tekst, dan gaat het net even wat dieper. Het mooie hierbij vind ik dat het op de een of andere manier ook altijd zo passend is op mijn eigen leven. Het maakt niet uit welke dag het is of hoe ik mij voel, de muziek slaagt er altijd in om een vonk van herkenning bij me op te brengen. Laatst voelde ik me heel verdrietig en dacht ik dat alles me tegenzat. Alles verliep niet zoals ik wilde en het leek wel of ik volledig uit het zicht verdwenen was. Verplaatst naar een ander universum. Droevig zat ik op mijn bed en zette wat muziek op, toen plots het nummer “Lighthouse” van Patrick Watson voorbij kwam. Ik had het nummer al wel eens gehoord maar me nog nooit echt verdiept in de songtekst. Door de stilte die ik voelde ging ik mij automatisch op de tekst concentreren. Verrek, dacht ik. Dit gaat over mij. En gelijk verscheen er een klein glimlachje op mijn gezicht. Het was een soort van herkenning. Of misschien zelfs erkenning. Het besef dat ik niet de enige ben die zich wel eens zo voelt. Het besef dat het mag. Het besef dat het kan. Enigszins opgewekt ging ik naar beneden en de rest van de dag kon ik de hele wereld aan. Muziek is mijn oplossing. Altijd.