The Voice of..

Nog even en dan is het weer zover. Dan wordt The voice of Holland bekend gemaakt. Dan krijgt ‘de beste stem van Nederland’ een naam. En of je het er nou mee eens bent of niet, je wordt er al-tijd in meegesleurd. Je gaat erin geloven. Net zoals jouw stem je ook altijd weet te overtuigen om hem te geloven. En dan heb ik het niet over de stem die je geeft aan de in jouw ogen beste kandidaat. Ook niet over de stem die uit je mond komt. De stem die zich door middel van trillingen kan laten horen met geluid. Nee, dan heb ik het over de stem die zich niet durft te vertonen. Alsof hij weet dat hij als de Duivel van je hersenen wordt gezien, verstopt hij zich tussen je brein. Volledig afgesloten van je hart, om zo alleen jou, en werkelijk niemand anders, te belasten. Want last dat heb je er zeker van. Eens in de zoveel tijd klopt hij trouw op de deur van de kamer in je rechterhersenhelft om daar vervolgens arm in arm met de meest onmogelijke onderwerpen met de deur in huis te vallen. En hoe jij je er ook tegen verzet, ontkomen doe je er niet aan. Met geen mogelijkheid weet jij je te verzetten tegen zijn krankzinnige advies. Want laten we eerlijk zijn, naast de onmogelijke onderwerpen die hij aan je opdringt, is hij wel zo attent om ook met oplossingen te komen. Of die oplossingen ook in jouw straatje liggen, dat is een ander verhaal. Het lijkt wel alsof hij het erom doet. Alsof hij jou dwars WIL zitten en expres met allerlei bizarre uitlatingen op de kop komt zetten. Alsof hij voor eigen vermaak rotzooi komt schoppen en jij vervolgens op de blaren moet zitten.  

Rotzooi. Rotzooi krijg je zeker. Niet alleen rotzooi in je hoofd, maar ook rotzooi in je leven.  Want op de een of andere manier hangt dan plots alles met elkaar samen.  Denk jij net alles op een rijtje te hebben, wordt er op je deur geklopt. En ook al doe je niet open, toch stapt hij naar binnen. Met je vingers in je oren ren je gillend door de kamer. Maar hoe hard je ook je best doet het volume van zijn stem te overtreffen, zijn klanken dreunen als een bom je trommelvlies binnen. Met 1 woord uit zijn mond ligt alles overhoop.

Opruimen zal je. Opruimen moet je. Zolang je de rotzooi laat staan, zal je alleen maar dieper onder de rommel komen te liggen waarna je er uiteindelijk niet meer onderuit komt. Koppig dat je bent, ga je op zoek naar eigen oplossingen. Oplossingen die afwijken van de duivel zijn advies. Want naast het feit dat je niet naar zijn advies wil luisteren puur omdat hij de herrieschoppende duivel is, wil je het ook niet omdat je het gewoon zelf moet doen. Als er iets is waar je misselijk van wordt, dan is het wel van iemand die je de les leest. Mij hoeft toch zeker niet te worden verteld wat ik moet doen? Dus oud en wijs genoeg ga je op zoek naar uitwegen met oplossingen. Betere oplossingen. Ieder paadje loop je zes keer heen en weer. Elk detail bestuderend, elk steentje omdraaiend. Om vervolgens weer hulpeloos en zonder antwoord terug te struinen naar het kruispunt. Na ieder afgewandeld pad lijk je nog meer in de knoop te zijn geraakt dan voorheen. Als je uiteindelijk zonder resultaat alle paden en wegen bewandeld hebt en zelfs de gecamoufleerde vluchtroutes hebt weten te ontmaskeren, trek je je terug in je kamer. Je kamer waar meneer Duivel je nog altijd grijnzend zit op te wachten. Want ondanks zijn slechte imago, heeft hij één goede eigenschap, en dat is trouw zijn. 

Trouw zijn zal hij zeker. Hoe lang hij ook op je heeft moeten wachten, hoe verrot je hem ook gescholden hebt, hij zal zich nooit zomaar laten wegpesten. Stug zal hij blijven zitten, totdat hij met een voldaan gevoel zijn zaak als afgerond kan beschouwen. En het moment dat je dát beseft, zie je het licht. Je beseft dat vluchten geen zin heeft. Dat de raad van anderen aannemen, ongeacht of deze goed was of niet, alleen een uitweg was om aan zijn raad te ontkomen. Dat je koppigheid de overhand heeft genomen. Dat die misselijkmakende, vervelende Duivel toch eigenlijk als een soort vader over je waakt. Dat hij je altijd als een moeder de beste hulp zal bieden. Dat hij als een zus naast je zal staan en als een broer voor je op zal komen. Dat hij je enige antwoord naar je uitweg is. En dus omarm je hem. Samen lopen jullie de deur uit. Al tranen wegvegend omhels je hem. Je bedankt hem. Dan scheiden jullie wegen. Hij verstopt zich weer op het meest minuscule plekje van je linker hersenhelft. En jij, jij loopt vol vertrouwen de juiste richting op. De weg naar het antwoord. De weg naar je doel. 

Maar niet getreurd, verlaten zal hij je niet. Op het moment dat je hem alweer bijna vergeten bent, zal hij op je deur kloppen. Het moment dat je het niet verwacht. Het moment dat het onmogelijk lijkt. Het moment dat je hem niet wilt horen. Maar ook het moment dat je hem toch eigenlijk wel nodig hebt. Jouw advies. Jouw antwoord. Jouw stem.