Ik hartje Leven

Lees hier hoe mijn leven wordt beïnvloed door mijn hart. Hoe ik soms even weer opnieuw begin bij de start. Hoe mijn fouten worden omgezet in lessen. Hoe de bouten van mijn leven weer terugdraaien naar successen. Hoe mijn falen soms panieken. Hoe mijn dalen weer gaan pieken. Hoe mijn lust weer lieflijk bloeit. Hoe ik bewust word opgegroeid. Hoe ik leer van al wat ik ontmoet. En hoe ik zo telkens weer het leven begroet. Zo beïnvloedt mijn hart niet alleen mijn leven. Maar laat mijn leven soms ook mijn hart even zweven.

donderdag 23 augustus 2012

It's all in the eyebrow

Wenkbrauwen zeggen meer dan woorden. Veel mensen hebben het niet door.. Wat voor invloed je wenkbrauwen hebben. Maar juist zij maken het gesprek of misschien zelfs alleen al de blik. Asymmetrisch, omhoog, omlaag, neutraal, gefronst, in boogjes, als dakje, bewegend, stil of gewoon in een rechte lijn. Het kan allemaal. En alles heeft een andere betekenis. Je straalt wat uit. Wenkbrauwen worden onderschat. Ze laten je zien hoe iemand zich voelt, nog voordat diegene wat gezegd heeft. Probeer maar eens boos te kijken zonder je wenkbrauwen te bewegen. No way dat dit je lukt. Niemand zal zien dat je boos bent.

Zo wordt ook mijn stemming iedere keer weer verraden door die verdoemde wenkbrauwen. Als ik ergens over inzit, staan mijn wenkbrauwen gefronst. Hoe blij ik mezelf ook voordoe, mijn wenkbrauwen werken niet mee aan mijn treurige poging tot humeurmanipulatie. Ze trappen er gewoon niet in. Ze gaan hun eigen weg. En dat is de rede dat mijn medemens al-tijd ziet wanneer ik bedroefd ben. Frustrerend is het. Wil ik het gewoon even niet hebben over de reden van mijn bedroefdheid, krijg ik heel de dag door de vraag wat er is. Zeggen dat ik gewoon moe ben helpt niet, want dan zouden niet mijn wenkbrauwen maar mijn oogleden neergezakt staan. Na een aantal ontwijkingen en ontlopingen is er geen ontkomen meer aan en word ik voor het blok gezet. Door mijn eigen verdommense wenkbrauwen. Ik moet dan wel vertellen wat er nou allemaal aan de hand is. En hoewel ik er op dat moment ongelooflijk van baal, (ik ben nou eenmaal geen gevoelsprater), weet ik in mijn achterhoofd dat het goed is zo. Ik ben mijn wenkbrauwen. Mijn wenkbrauwen zijn mij. Ook al lijkt het alsof ze hun eigen gang gaan, ik heb ze zelf in de hand. Onbewust wil ik dat er gevraagd wordt wat er is. Je kunt niet overal mee rond blijven lopen en het is goed dat je dingen bespreekbaar maakt. Dus in plaats van boos te zijn op mijn wenkbrauwen, mijn eigen lichaamsdeeltjes nota bene, moet ik ze dankbaar zijn. Ze helpen mij. Ze horen bij mij. Ze laten zien wat gezien mag worden. Zij maken de indruk.

2 opmerkingen:

  1. Wat een mooie, goede, pakkende tekst Lotte. Ik ben naar je blog gegaan omdat ik merk dat jouw teksten op Facebook mijn interesse wekken (niet allemaal hoor ;-) ). Ik vertelde dit gisteren aan je vader en hij wees me op je blog. Mijn complimenten.

    Groetjes Mark van Iersel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Mark, wat grappig, dank je wel! Vind het leuk om te horen dat het je zo aanspreekt. Ik zal tussen het nootjes eten door weer eens wat nieuws gaan bedenken!
      Groetjes.

      Verwijderen

Leave comments all over the place