Schoenen maken de man

Een vriendin van mij vertelde ooit dat ze altijd als eerste naar de schoenen kijkt wanneer er een jongen voorbij loopt. Aan de schoenen kan ze namelijk aflezen wat voor persoon die jongen is. Toen ik dat hoorde vond ik het een beetje bizar. Ikzelf keek altijd gewoon naar iemands gezicht om te kijken wat voor iemand het is. Het is de glimlach die laat zien of hij het waard is. Maar toen ik diezelfde dag op het station zat te wachten op mijn trein, was ik nog steeds bezig met wat die vriendin me had verteld. Als vanzelfsprekend dwaalde mijn ogen vervolgens de gehele wachttijd naar beneden wanneer er een jongen voorbij liep. Ik speelde een soort spelletje. Een spelletje voor wanneer je je verveelt of tijd moet verdrijven. Net als vroeger. Als je een lange rit in de auto moest zitten, dan had je van die standaard spelletjes om niet continue alleen maar saai tegen een hoofdsteun aan te moeten staren. Zo deden wij bijvoorbeeld wie de meeste zessen kon vinden op alle nummerplaten die voorbij kwamen, wie de meest voorbijkomende gele auto’s kon vinden, wie als het donker was de meeste sterren kon tellen of natuurlijk het welbekende ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’.

Kijkspelletjes waarbij je uitzicht steeds verandert en er dus continue een nieuw doelwit openligt. Zo’n spelletje was dit ook. Ik raadde aan de hand van de schoenen, wat voor voorbijganger mij passeerde. Precies zoals mijn vriendin het vertelde. Zo heb ik mijn eigen theorie bedacht voor het beoordelen van jongens:

Bij een egale kleur vansschoen denk ik aan modieuze jongemannen, die de trends graag bijhouden. Door dit schapenlopen vallen zij vaak toch een beetje in het niet. Je kent dat wel, zodra er één schaap over de dam is, volgen er meer en voor je het weet staat iedereen aan die kant van de dam.

Bij een gekleurde of met patronen belaagde vansschoen daarentegen, hoort een wat opvallender type. Zij durven al wat meer af te wijken van de menigte en creëren hierdoor een soort eigenheid.

Dan heb je nog de sportieveling. Afgetrapte gympies waarbij het er om hangt of zijn grote teen uitsteekt of niet. Zo vaak gedragen, zoveel mee gedaan, het kan niet anders of het moet een sporter zijn.

Ook All stars worden gedragen door een bepaald stereotype mensen. Het zijn OF studenten met een status, OF alternatievelingen. Vroeger waren het vooral alternatievelingen, maar naarmate er wat jaren voorbij gingen, werden het meer de wat rijkere studenten die voor deze schoen kozen. Ze zitten tegen het bekakte aan, en ook de universiteitstatus geef ik ze nog net niet. Ze hangen er een beetje onder. Toch zijn ze wel al vaak wat ‘netter’ dan de gemiddelde persoon en ik durf te wedden dat 9 van de 10 all stars-dragers iedere zondag met een hockeystickje over het veld rennen.

En het Laarsje niet te vergeten. Het laarsje is voor de echte modieuze kerels. Zij volgen iedere trend tot in detail toe en combineren deze dan ook met elkaar. Ze zijn vaak erg sociaal en lief. Door hun modebewustheid en ietwat té sociale trekjes, lijken ze soms wat homo-achtig over te komen.

De puntschoen. Deze schoen vind je onder chique kleding. Of het nou een volledig pak is of een colbert. Een puntschoen hoort erbij. Het is dan ook niet gek dat deze schoen vooral gedragen wordt door de zakenman. Echter is er nog een groep die deze schoenen maar al te graag om hun tedere voetjes wikkelt. Namelijk de universiteitstudent. Als ik even heel ruw alle universiteitkandidaten over één kam mag scheren, zijn dit vaak erg nette mensen. Ze hebben een doel en gaan hier voor. Door middel van hun kleding laten zij hun status zien en maken deze hierdoor misschien zelfs wat hoger dan hij is. Want laten we eerlijk zijn, de puntschoen geeft een man status, of hij die nou werkelijk heeft of niet.

En dan tot slot de schoen die ik eigenlijk het liefst door de wc spoelen zou. De Nike air max. Deze schoen behoort tot de, om het maar even in spreektaal te benoemen, ‘adjes’. Het is het type dat een stoer imago neer wil zetten, maar dat hier op deze manier helaas de plank volledig mis slaat. Deze jongens lijken vaak onverzorgd door hun hoodie in combinatie met een een joggingbroek en dus, jawel, de nike air max.

Het is de schoen die bepaalt of ik de rest van de persoon wil zien. Vaak kijk ik stiekem toch wel even om te keuren of ik het goede type bij de schoen geraden heb. Die vriendin van mij met haar bizarre beredenering, heeft mij een andere blik gegeven. Verrek, het werkte dus. Het is de schoen die de man maakt. Vanaf nu kijk ik alleen nog maar naar schoenen. Zij geven intuïtief weer met wat voor iemand ik op dat moment te maken heb. Dus als er ooit nog iemand aan mij vraagt waar ik op let of wat ik belangrijk vind bij een jongen, dan zeg ik niet zijn glimlach. Nee, dan zeg ik vol trots en vertrouwen: “Zijn schoenen!”.

Sorry voor het generaliseren: No hard feelings. Ieder zijn ding.